تحليل زن منفي در گزاره هاي اسلامي و ادبيّات كهن فارسي

اين مقاله به روش توصيفي تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه اي، برآن است تا از زاويه اي تازه به تحليل گزاره هاي منفي در متون اسلامي و ادبي كهن بپردازد. آنها كه بدين موضوع پرداخته اند، همواره سعي داشته اند كه يا وجود چنين گزاره هايي را در متون ديني و ادبي ناديده بگيرند و يا اين جنس از گزاره ها را جعلي قلمداد كرده و يا اينكه به هر شكل ممكن و از طرق غير منطقي توجيه نمايند. در اين پژوهش با عاري كردن قلم خود از هر گونه تعصّب، ابتدا صورت مسأله را كه مبني بر وجود چنين گزاره هايي منفي در متون ديني و ادبي است، اثبات نموديم؛ چرا كه، اين اثبات با ارائۀ بعضي مصاديق و نمونه ها صورت مي گيرد. كه با تحليل اين پديده به تبيين چهرۀ واقعي و تاريخي زن پرداخته شده است كه اوّلاً رجال بزرگ ديني و ادبي ما خود سلوكي عملي و بزرگوارانه با زنان داشته اند و ثانياً متون ديني و ادبي ما آينۀ راست نماي زني واقعي و منفي شده اند كه انعكاس آن در اين متون امري اجتناب ناپذير و معلول امري به نام مخاطب انديشي بوده و اين موضوع نقصي براي متون ديني و ادبي به حساب نمي آيد. از سوي ديگر اين نتيجه بدست امده كه نگاه كلي به زن در اين متون منفي است؛ ولي استثنائات زنان با بزرگي و عظمت تكريم شده اند.