تأثير قارچ ميكوريز و اسيد هيوميك بر محتواي اسموليت‌هاي سازگار، هدايت روزنه‌اي، فعاليت آنزيم‌هاي آنتي‌اكسيدان و برخي صفات گندم نان در شرايط محدوديت آبي

به منظور بررسي تأثير قارچ ميكوريز و اسيد هيوميك بر محتواي اسموليت هاي سازگار، هدايت روزنه اي، فعاليت آنزيم هاي آنتي اكسيداني و برخي صفات گندم نان در شرايط محدوديت آبي، آزمايشي به صورت فاكتوريل در قالب طرح پايه بلوك هاي كاملاً تصادفي با سه تكرار در مزرعه تحقيقاتي دانشكده كشاورزي و منابع طبيعي دانشگاه محقق اردبيلي با سه تكرار در سال زراعي 1398- 1397 اجرا شد. عامل‌هاي مورد بررسي شامل آبياري در سه سطح (آبياري كامل، قطع آبياري در 50 درصد مراحل آبستني و خوشه دهي به ترتيب به عنوان محدوديت شديد و ملايم آبي معادل با كد 43 و 55 مقياس HCBB) و كاربرد قارچ ميكوريز و اسيد هيوميك در هشت سطح (كاربرد ميكوريز intraradiceslomus G، ميكوريز mosseae .G، كاربرد توأم دو قارچ، كاربرد اسيد هيوميك، كاربرد ميكوريز intraradices .G با اسيد هيوميك، كاربرد mosseae .G با اسيد هيوميك، كاربرد همزمان دو قارچ و اسيد هيوميك، عدم كاربرد ميكوريز و اسيد هيوميك به عنوان شاهد) بود. مقايسه ميانگين ها نشان داد كه كاربرد توأم دو قارچ با اسيد هيوميك، هدايت روزنه ايي و محتواي نسبي آب را (به ترتيب 60 و 47.1 درصد) نسبت به عدم كاربرد ميكوريز و اسيد هيوميك افزايش داد. همچنين محدوديت شديد آبي، فعاليت آنزيم هاي كاتالاز، پراكسيداز و پلي فنل اكسيداز را همراه با عملكرد دانه در مقايسه با عدم كرت هاي تلقيح نشده بدون كاربرد اسيد هيوميك، به ترتيب 38، 25.4، 83 و 24 درصد در همين سطح از آبياري افزايش داد.