تأثيرپذيري نگاره‌هاي بزمي گوركاني از سنت بزم‌نگاري ايراني در سدۀ دهم ه.ق

با تثبيت حكومت صفويان در سدۀ دهم، بسياري از جشن‌ها و آيين‌هاي باستاني ايرانيان با حمايت دربار و اقبال عمومي رونق دوباره يافت. در همين دوره به‌دليل علاقۀ سلاطين گوركاني به بسط و گسترش زبان و فرهنگ ايراني در هند و همچنين حضور برخي از شاخص‌ترين هنرمندان ايراني در دربار گوركاني، شرايط براي انتقال بسياري از سنت‌هاي ايراني، به‌ويژه جشن‌ها به هند فراهم شد. اين پژوهش با هدف شناخت تأثيرات بزم نگاره‌هاي ايراني بر نگاره‌هاي بزمي هند مي‌كوشد تا به اين پرسش پاسخ دهد كه عناصر و ويژگي‌هاي موجود در مجالس جشن و شادماني در ايران چه تأثيري بر نگاره‌هاي بزمي مكتب گوركاني داشته‌اند؟اين مطالعه برپايه‌ استدلال‌هاي تطبيقي-مقايسه‌اي انجام گرفته است. يافته‌ها بيانگر آن است كه عناصر تصويري بزم نگاره‌هاي اوايل دورۀ گوركاني به‌دليل نسخه‌برداري مستقيم از آثار ايراني، بسيار متأثر از بزم نگاره‌هاي صفوي است. تا جايي كه در انتخاب مكان برپايي جشن‌ها يا چگونگي چينش افراد، سنت رايج در دربار صفوي مورد توجه قرار مي‌گرفت؛ اما به‌تدريج با استقلال نگارگري هند و نفوذ سنت‌هاي بومي، عناصر تصويري ايراني كم‌رنگ و درنهايت با عناصر هندي جايگزين شد.