مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر شفقت خود و زوج درماني هيجان‌مدار بر خودجرحي در زنان قرباني خشونت خانگي

پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر شفقت خود و زوج درماني هيجان مدار بر خودجرحي در زنان قرباني خشونت خانگي انجام شد. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون-پس آزمون و گروه كنترل با دوره پيگيري دو ماهه بود. بر همين اساس 60 نفر از بين زنان قرباني خشونت خانگي مراجعه كننده به بهزيستي شهر تهران در سال 1401 به صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در گروه ها گمارده شدند (هر گروه 20 نفر). به منظور جمع آوري داده ها از سياهه رفتارهاي خودآسيب رسان(ISAS) كلونسكي و گلين (2009) استفاده شد و اطلاعات جمع آوري شده با استفاده از تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر تحليل گرديد. نتايج نشان داد در پس‌آزمون خودجرحي بين دو مداخله تفاوت معناداري وجود دارد (0.05 P). همچنين بين مداخلات با گروه كنترل تفاوت معنادار آماري گزارش شد (0.05 P). به عبارتي هر دو روش بر كاهش خودجرحي اثر داشته‌اند و اين دو مداخله تفاوت معناداري از نظر اثربخشي بر خودجرحي داشته است؛ اين نتايج در پيگيري هر دو مداخله نيز ديده شد (0.05 P). نتيجه گيري مي شود هر دو مداخله توانستند خودجرحي را كاهش دهند؛ اما زوج درماني هيجان‏مدار در كاهش خودجرحي موثرتر عمل كرد؛ ازاين‌رو اين درمان مي تواند در درمان زنان قرباني خشونت خانگي به كار گرفته شود.