مقايسه اثر بخشي درمان متمركز بر شفقت و طرحواره درماني بر نشانه‌هاي سايكوسوماتيك در افراد مبتلا به بيماري‌هاي جسماني

پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي درمان متمركز بر شفقت و طرحواره درماني بر نشانه هاي سايكوسوماتيك در افراد مبتلا به بيماري هاي جسماني انجام شد. پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون - پس آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه زنان مبتلا به بيماري هاي جسماني (قلبي-عروقي، گوارشي و نورولوژي) داراي علائم سايكوسوماتيك مراجعه كننده به دو مركز دولتي وابسته به دانشگاه علوم پزشكي اصفهان در سه ماه اول سال 1402 بودند كه از بين آنان 36 نفر (12 نفر در گروه درمان متمركز بر شفقت، 12 نفر در گروه طرحواره درماني و 12 نفر در گروه گواه) به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در سه گروه جايگزين شدند. ابزار سنجش در اين مطالعه مقياس شكايات روان تني (PCS؛ تاكاتا و ساكاتا، 2004)  بود. درمان متمركز بر شفقت (CFT) و طرحواره درماني (ST) هر يك در 10 جلسه 120 دقيقه اي به صورت گروهي اجرا شدند، اما گروه گواه هيچ مداخله اي دريافت نكرد. تحليل داده ها با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس تك متغيره انجام شد. نتايج نشان داد كه هر دو درمان بر كاهش نشانه هاي سايكوسوماتيك موثر بوده اند، اما بين دو درمان تفاوت معناداري وجود نداشت (0/05 P). در مجموع مي توان نتيجه گرفت كه هر دو درمان به طور موثر بر كاهش نشانه هاي سايكوسوماتيك بيماران جسماني موثر بوده است؛ بر اين اساس اجراي اين درمان ها در موقعيت هاي مشابه پيشنهاد مي گردد.