مدل‌يابي رفتار تدريس خلاقانه بر مبناي توانمندسازي روان‌شناختي با ميانجي‌گري خودكارآمدي خلاق در معلمان مدارس كم‌توان ذهني

هدف پژوهش حاضر مدل‌يابي رفتار تدريس خلاقانه بر مبناي توانمندسازي روان‌شناختي با ميانجي‌گري خودكارآمدي خلاق در معلمان مدارس كم‌توان ذهني بود. اين پژوهش توصيفي- همبستگي به روش مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. جامعه‌ي آماري پژوهش شامل تمامي معلمان شاغل در مقطع ابتدايي، متوسطه اول و دوم مدارس كم توان ذهني استان قم در سال تحصيلي در سال تحصيلي 1402-1401 به تعداد 674 نفر بود. حجم نمونه آماري برابر 203 نفر تعيين شد كه به روش نمونه‌گيري در دسترس به شيوه آنلاين انجام شد. ابزارهاي مورد استفاده در اين پژوهش پرسش‌نامه‌‌ تدريس خلاق (CTQ، محبي‌امين و همكاران، 1392)، توانمندسازي روان‌شناختي (PEQ، اسپريتزر و ميشرا، 1995) و خودكارآمدي خلاق (CSEQ، بيگيتو، 2006) بود. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از تحليل معادلات ساختاري  استفاده شد. يافته‌ها نشان داد كه مدل از برازش خوبي برخوردار بوده و توانمندسازي روان‌شناختي و خودكارآمدي خلاق بر رفتار تدريس خلاقانه اثر مستقيم و معنادار داشتند (0.01 P). همچنين توانمندسازي روان‌شناختي با ميانجي‌گري خودكارآمدي خلاق بر رفتار تدريس خلاقانه معلمان اثر غيرمستقيم و معناداري داشت (0.01 P). نتايج پژوهش حاكي از اهميت نقش توانمندسازي روان‌شناختي و خودكارآمدي خلاق در ارتقاي تدريس خلاق معلمان بوده و توصيه مي شود كارگاه‌هاي آموزشي در اين زمينه برگزار گردد.