اثربخشي توان‌بخشي شناختي رايانه‌اي بر بهبود كاركردهاي اجرايي و حافظه سرگذشتي كودكان پيش دبستاني نارس

هدف پژوهش حاضر، تعيين اثربخشي توان‌بخشي شناختي رايانه‌اي بر بهبود كاركردهاي اجرايي و حافظه سرگذشتي كودكان پيش دبستاني نارس انجام شد. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش حاضر، كودكان نارس شهر اصفهان در سال 1400 بودند كه از بين آن‌ها به صورت هدفمند 20 كودك دختر و پسر نارس (كمتر 37 هفته بارداري) به عنوان نمونه انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه جايگزين شدند. ابزارهاي اين پژوهش شامل آزمون حافظه سرگذشتي- نسخه پيش دبستاني (AMT-PV، ناتال و همكاران، 2014)، مدرسه ي شكل ها (SST، اسپي، 1997) و بازي ذهني برايان بودند. توان‌بخشي شناختي رايانه‌اي شامل 25 جلسه آموزشي 45-30 دقيقه اي (هفته اي چهار جلسه) بود. داده ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس چندمتغيري تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان داد كه با كنترل اثر پيش آزمون بين ميانگين پس آزمون حافظه كاري، بازداري پاسخ، انعطاف شناختي و حافظه سرگذشتي در دو گروه آزمايش و گواه تفاوت معناداري وجود داشت (p 0.05) از يافته ها فوق مي توان نتيجه گرفت كه توان‌بخشي شناختي رايانه‌اي بر بهبود كاركردهاي اجرايي و حافظه سرگذشتي كودكان پيش دبستاني نارس موثر بوده است.