اثربخشي زوج درماني شخصيتي- سيستمي بر تمايز يافتگي خود و بدكاركردي جنسي زنان متأهل

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي زوج درماني شخصيتي- سيستمي بر تمايزيافتگي خود و بدكاركردي جنسي زنان متأهل بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري، زنان متاهل شهر تهران در سال 1402 بودند كه از اين جامعه بر مبناي ملاك هاي ورود و خروج، به روش نمونه گيري هدفمند،  تعداد 40 زن انتخاب و در گروه آزمايش و گواه هر گروه 20 زن به صورت تصادفي جايگرين شدند. براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه تمايزيافتگي خود (DSI-R، اسكورن و اسميت، 2003) و شاخص عملكرد جنسي زنان (FSFI، روزن و همكاران، 2000) استفاده شد. تجزيه و تحليل داده ها با روش آماري تحليل كوواريانس چندمتغيري انجام شد. نتايج نشان داد كه با كنترل اثر پيش آزمون بين ميانگين تمايزيافتگي خود و بدكاركردهاي جنسي پس آزمون گروه آزمايش و گواه تفاوت معناداري در سطح (0.01 P) وجود داشت. در واقع زوج درماني شخصيتي- سيستمي باعث افزايش تمايزيافتگي خود و عكلكرد جنسي در زنان متأهل مي شود.