مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر فراهيجان، روايت‌درماني و ايماگوتراپي بر دل‌زدگي زناشويي در زنان متأهل متعارض

هدف پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر فراهيجان، روايت‌درماني و ايماگوتراپي بر دل‌زدگي زناشويي در زنان متأهل متعارض بود. روش پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون - پس‌آزمون و گروه كنترل با دوره پيگيري دوماهه بود. جامعه آماري پژوهش شامل زنان متأهل داراي تعارضات زناشويي مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره شهر گرمسار در سال 1401 بود كه تعداد 60 نفر به شيوه داوطلبانه انتخاب و با گمارش تصادفي در سه گروه آزمايش و يك گروه گواه قرار گرفتند. ابزار اين پژوهش پرسشنامه دل‌زدگي زناشويي پاينز (1996، CBM) بود. مداخله آموزشي مبتني بر رويكرد فراهيجان گاتمن (2011)، آموزشي روايت‌درماني اوهانلون (1994) و ايماگوتراپي هندريكس (2015) در 8 جلسه 90 دقيقه‌اي هفته‌اي يك‌بار به‌صورت گروهي براي گروه آزمايش اول و دوم و سوم اجرا شد. داده‌ها با بهره‌گيري از تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرر تجزيه‌وتحليل شدند. نتايج تحليل واريانس نشان داد بين گروه‌ها در پس‌آزمون و پيگيري دل‌زدگي زناشويي تفاوت معناداري وجود دارد (0.05 P). همچنين نتايج نشان داد بين سه درمان تفاوت معنادار وجود دارد و ايماگوتراپي نسبت به فراهيجان و روايت‌درماني به‌طور معناداري بر دل‌زدگي زناشويي زنان متأهل متعارض اثربخش‌تر بود (0.05 P). از يافته هاي فوق مي‌توان نتيجه گرفت كه ايماگوتراپي بر دل‌زدگي زناشويي در زنان متأهل متعارض به عنوان يك درمان حمايتي مي‌تواند مورد بهره قرار گيرد.