تدوين مدل علّي پيش‌بيني بي‌ثباتي ازدواج بر اساس شخصيت تاريك و توانمندي ايگو با ميانجي ‌گري همدلي در زنان متأهل

هدف پژوهش حاضر تدوين مدل علّي بي‌ثباتي ازدواج بر اساس شخصيت تاريك و توانمندي ايگو با ميانجي‌گري همدلي و در زنان متأهل بود. طرح پژوهش حاضر توصيفي-همبستگي و به روش تحليل مسير ساختاري بود. جامعه آماري اين پژوهش تمامي زنان متأهل مراجعه‌كننده به خانه‌هاي سلامت مناطق 22 گانه شهر تهران در بازه زماني مرداد تا آبان ماه سال 1401 بود كه با روش نمونه‌گيري دردسترس 430 نفر به‌‌عنوان حجم نمونه انتخاب شد. جهت گردآوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي بي‌ثباتي ازدواج ادواردز و همكاران (1987، MLL)، شخصيت تاريك جانسون و وبستر (2010، DTDDS)، توانمندي ايگو ماركستروم و همكاران (1997، PIES) و همدلي زناشويي جوليف و فارينگتون (2006، MES) استفاده شد. جهت تحليل داده‌ها از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل مسير استفاده شد. نتايج نشان داد ضريب مسير كل تنها بين شخصيت خودشيفته بر بي‌ثباتي ازدواج (0.05 p). مثبت و ضريب مسير كل بين توانمندي ايگو و همدلي (0.05 p) منفي و معنادار بود. همچنين ضريب مسير غيرمستقيم بين شخصيت خودشيفته و توانمندي ايگو با بي‌ثباتي ازدواج از طريق همدلي زناشويي (0.05 p) منفي و معنادار بود. همچنين مدل علّي بي‌ثباتي ازدواج بر اساس شخصيت تاريك و توانمندي ايگو با ميانجي‌گري همدلي و در زنان متأهل داراي برازش مطلوب بود. بنابراين مي‌توان گفت كه براي افزايش ثبات زناشويي مي‌توان با شناخت ويژگي‌هاي شخصيتي افراد و ميزان همدلي و تقابل عناصر دروني رواني آن‌ها، ثبات ازدواج را بهبود بخشيد.