نقش ميانجي خودانتقادي در رابطه بين ذهن آگاهي و نگراني از تصوير بدن در دانشجويان با نشانگان پرخوري عصبي

پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي خودانتقادي در رابطه بين ذهن آگاهي و نگراني از تصوير بدن در دانشجويان با نشانگان پرخوري عصبي انجام شد. پژوهش حاضر توصيفي_همبستگي به روش مدل يابي معادلات ساختاري بود. جامعه پژوهش كليه دانشجويان با نشانگان پرخوري عصبي شاغل به تحصيل دانشگاه‌هاي آزاد استان گيلان در نيمسال دوم تحصيلي 1402-1401 بودند. 300 دانشجو از طريق نمونه‌گيري هدفمند براي گروه نمونه انتخاب شدند. داده‌هاي پژوهش از طريق پرسشنامه‌هاي نگراني تصوير بدني (BICI) ليتلتون و همكاران (2005)، پرسشنامه مقياس سطوح خودانتقادي تامپسون و زوروف (2۰۰4)، پرسشنامه پرخوري عصبي گورمالي، بلك، داستون، رادين (1982) و مقياس ذهن‌آگاهي (MASS) ريان و براون (2003) جمع آوري شد. داده ها با استفاده از تحليل معادلات ساختاري مورد تجزيه و تحليل قرار گفت. نتايج نشان داد كه ذهن‌آگاهي و خودانتقادي بر نگراني از تصوير بدن اثر مستقيم و معنادار دارد (0.05 P). همچنين ذهن‌آگاهي به طور مستقيم بر خودانتقادي اثر دارد (0.05 P). همچنين نتايج آزمون بوت استرپ نشان داد كه ذهن آگاهي با نقش ميانجي خوانتقادي بر نگراني از تصوير بدن اثر غيرمستقيم معنادار دارد (0.05 P). طبق نتايج مدل پيشنهادي پژوهش از برازش مناسب برخوردار است. نتايج پژوهش حاكي از اهميت نقش ذهن آگاهي بر نگراني از تصوير بدن دانشجويان با نشانگان پرخوري عصبي مي باشد. با توجه به نتايج بدست آمده اجراي برنامه‌هايي به منظور بهبود ذهن آگاهي در دانشجويان با نشانگان پرخوري عصبي مي تواند منجر به كاهش نگراني از تصوير بدن  و خودانتقادي در آنان شود.