پيشبيني اضطراب فراگير براساس سبك‌هاي فرزندپروري و عملكرد خانواده در نوجوانان

پژوهش حاضر با هدف پيش‌بيني اضطراب فراگير بر اساس سبك‌هاي فرزندپروري و عملكرد خانواده در نوجوانان انجام شد. روش پژوهش توصيفي-همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي نوجوانان 15 تا 18 ساله شهر شيراز در سال 1402 بود. حجم نمونه آماري 384 نفر برآورد گرديد و اين افراد با روش در دسترس انتخاب شدند. ابزار اندازه‌گيري پژوهش شامل پرسشنامه اختلال اضطراب فراگير-ويرايش چهارم (IV-GADQ، نيومن و همكاران، 2002)، پرسشنامه فرزندپروري آلاباما (APQ، شلتون و همكاران، 1996) و پرسشنامه سنجش عملكرد خانواده مك‌مستر (FAD،  اپشتاين و همكاران، 1983) بود. داده‌ها با استفاده از روش تحليل رگرسيون چندگانه مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه مولفه‌هاي حل مساله (0.001=p)، ارتباطات (0.001=p)، واكنش‌هاي عاطفي (0.003=p) و سبك فرزندپروري اقتدار منطقي (0.001=p)، به‌صورت منفي و معنادار و سبك‌هاي فرزندپروري استبدادي (0.001=p) و آزاد گذار (0.008=p)، به‌صورت مثبت و معنادار قادر به پيش‌بيني اضطراب فراگير نوجوانان مي‌باشند. ديگر نتايج حاكي از آن بود كه سبك‌هاي فرزندپروري و عملكرد خانواده در مجموع 33 درصد از واريانس نمرات اضطراب فراگير را تبيين مي‌كند. بنابراين عملكرد خانواده و نحوه‌ي ارتباط والدين با فرزندان مي‌تواند در بروز اختلالات اضطرابي در نوجوانان نقش داشته باشد.