روابط ساختاري تجارب آسيب‌زاي دوران كودكي با نشانه‌هاي اختلال شخصيت خودشيفته: نقش ميانجي طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه

هدف پژوهش حاضر تعيين روابط ساختاري تجارب آسيب‌زاي دوران كودكي و نشانه‌هاي اختلال شخصيت خودشيفته با توجه به نقش ميانجي طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه بود. روش پژوهش توصيفي- همبستگي از نوع تحليل مسير بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل دانشجويان دانشگاه تبريز در سال تحصيلي 1402-1401 (24000 نفر) و نمونه آماري شامل 354 نفر بود كه به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب شدند. جهت اندازه‌گيري متغيرها از پرسشنامه‌ي آسيب كودكي (CTQ، برنشتاين و همكاران، 2003)، سياهه‌ي شخصيت خودشيفته (NPI-16، آمز و همكاران، 2006) و پرسشنامه‌ي فرم كوتاه طرحواره‌ي يانگ (YSQ-SF، يانگ، 1999) و جهت تحليل داده‌ها از روش تحليل مسير استفاده شد. تحليل داده‌ها نشان داد سوءاستفاده جنسي بر اختلال شخصيت خودشيفته اثر مستقيم و از طريق ميانجي‌گري حوزه محدوديت‌هاي مختل و حوزه خودگرداني و عملكرد مختل اثر غيرمستقيم داشته است (0.05 p). همچنين نتايج حاكي از  اين بود سوءاستفاده جنسي ، غفلت عاطفي و غفلت جسمي بر حوزه بريدگي و طرد و سوءاستفاده جنسي و غفلت جسمي بر حوزه ديگر جهت‌مندي اثر مستقيم داشته است (0.05 p). نتايج نشان داد مدل از برازش مطلوبي برخوردار بود. مبتني بر اين يافته‌ها مي‌توان بيان داشت كه تجارب آسيب‌زاي دوران كودكي با ميانجي‌گري طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه قادرند تغييرات اختلال شخصيت خودشيفته را پيش‌بيني كرده و وقوع آن را تبيين نمايند.