اثربخشي شناخت درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي بر افسردگي و انعطاف پذيري روانشناختي مادران داراي كودك اوتيسم

پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي بر افسردگي و انعطاف پذيري روانشناختي مادران داراي فرزند مبتلا به اوتيسم انجام شد. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون _پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل تمام مادران مراجعه كننده به مركز اوتيسم شهر ري در سال 1402 بود. نمونه آماري شامل 30 مادر بود كه به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايشي و كنترل (هر گروه 15 نفر) جايگزين شدند. ابزار جمع آوري داده ها شامل پرسشنامه هاي افسردگي بك (1979، BDI-II) و انعطاف پذيري روانشناختي دنيس و وندروال (2010، CFI) بود. گروه آزمايشي به مدت 8 جلسه (90 دقيقه اي) تحت درمان شناختي مبتني بر ذهن آگاهي قرار گرفتند، در حالي كه گروه كنترل در هيچ جلسه اي شركت نكردند. داده هاي پژوهش با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس چند متغيري در سطح معناداري 0.05 تحليل گرديد. تجزيه و تحليل داده ها نشان داد كه با كنترل اثر پيش آزمون بين ميانگين پس آزمون افسردگي و انعطاف پذيري روانشناختي در دو گروه آزمايش و كنترل تفاوت معني داري در سطح 0.05 وجود داشت. در نتيجه مي توان روش شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي را براي كاهش افسردگي و افزايش انعطاف پذيري مادران داراي كودك اوتيسم به كار برد.