پيش‌بيني‌ رضايت زناشويي زنان بر اساس وظيفه ‌شناسي، همدلي زناشويي و بخشش زناشويي

پژوهش حاضر با هدف پيش‌بيني رضايت زناشويي بر اساس وظيفه‌شناسي، همدلي زناشويي و بخشش زناشويي در زنان متاهل انجام شد. پژوهش حاضر از لحاظ هدف جزء پژوهش‌هاي بنيادين و از لحاظ روش از نوع مطالعات توصيفي_همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش حاضر، كليه زنان متاهل ساكن استان لرستان در بهار سال 1402 بود كه از بين آن‌ها به صورت در دسترس 840 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهاي اين پژوهش شامل مقياس رضايت زناشويي انريچ (EMS، اولسون و همكاران، 1987)، پرسشنامه پنج عاملي نئو (NEO-FFI، كاستا و مك كرا، 1992)، مقياس همدلي زناشويي (MES، جوليف و فرينگتون، 2006) و مقياس بخشش رنجش خاص زناشويي (MOFS، پالاري و همكاران، 2009) بودند. داده‌ها با استفاده از آزمون همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه تجزيه و تحليل شدند. نتايج پژوهش نشان داد بين رضايت زناشويي با وظيفه‌شناسي، همدلي زناشويي و بخشش زناشويي همبستگي معنادار وجود دارد (p 0/01). علاوه‌براين، نتايج تحليل رگرسيون نشان داد كه 38.1 درصد از واريانس رضايت زناشويي توسط متغيرهاي پيش‌بين تبيين مي‌شود كه در آن بخشش به عنوان قوي‌ترين متغير پيش‌بين ظاهر مي‌شود و به دنبال آن همدلي و سپس وظيفه‌شناسي قرار مي‌گيرند (p 0/001). از يافته‌ها مي‌توان نتيجه گرفت كه وظيفه‌شناسي، همدلي زناشويي و بخشش زناشويي نقش كليدي در رضايت زناشويي زنان دارند و لزوم توجه به اين عوامل در تعامل با يكديگر در برنامه‌هاي مداخله‌اي طراحي شده براي افزايش رضايت زناشويي زنان ضروري است.