مقايسه والدين داراي كودك مبتلا به سرطان و سالم از لحاظ صميميت‌زناشويي، خودكارآمدي والديني و راهبردهاي ‌تنظيم ‌شناختي‌ هيجان

پژوهش حاضر با هدف مقايسه صميميت زناشويي، خودكارآمدي والديني و راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان والدين كودكان مبتلا به سرطان و والدين كودكان سالم انجام شد.  اين مطالعه از نوع علي مقايسه اي بود. از ميان والديني كه به بيمارستان محك شهر تهران در سال هاي 1400 و 1401مراجعه كردند، 146 والد داراي كودك مبتلا به سرطان و 146 والد داراي كودك سالم به‌صورت نمونه‌گيري در دسترس از شهر تهران انتخاب شدند و پرسشنامه صميميت زناشويي (MIS، والكر و تامپسون ، 1983)، مقياس خودكارآمدي والديني (PSAM، دومكا و ديگران، 1996) و راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان (CERQ؛ گرانفسكي و كرايچ، 2006) را تكميل كردند. براي تجزيه ‌و تحليل داده‌ها از آزمون تحليل واريانس چندمتغيره  استفاده شد. نتايج آزمون تحليل واريانس نشان داد كه تفاوت معني داري در ميانگين تمامي متغيرها (به غير از كم اهميت شماري) در دو گروه مشاهده شد. بررسي نتايج نشان داد كه ميانگين صميميت زناشويي، خودكارآمدي والديني و نمره كل راهبردهاي انطباقي در گروه سالم بيشتر از گروه داراي كودك مبتلا به سرطان بود (0.05 p) و ميانگين كل راهبردهاي غيرانطباقي در گروه داراي كودك مبتلا به سرطان بيشتر از گروه سالم بود (0.05 p). نتايج پژوهش نشان داد كه شرايط بيماري كودكان سرطاني مي تواند بر جنبه هايي از روابط زناشويي و برخي از متغيرهاي روان شناختي والدين از جمله خودكارآمدي آنها تأثير منفي گذاشته و راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان آن ها با شرايط دشوار تا حدي متفاوت از كودكان عادي است.