مقايسه اثربخشي درمان حساسيت زدايي با حركات چشم و پردازش مجدد و مصاحبه انگيزشي بر نگرش به ازدواج زنان مطلقه

هدف پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي درمان حساسيت زدايي با حركات چشم و پردازش مجدد و مصاحبه انگيزشي بر نگرش به ازدواج زنان مطلقه بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي ﺑﺎ ﻃﺮح ﭘﻴﺶآزﻣﻮن_ﭘﺲآزﻣﻮن و ﮔـﺮوه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل زنان مطلقه شهرستان خدابنده در سال 1401-1402 بود. تعداد 39 زن مطلقه به صورت دردسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفي در سه گروه (هر گروه 13 نفر) قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل مقياس نگرش به ازدواج (MAS) براتين و روزن (1998) بود. گروه كنترل مداخله اي دريافت نكرد اما يكي از گروه هاي آزمايش درمان حساسيت زدايي با حركات چشم و پردازش مجدد را در 8 جلسه 2 ساعته و گروه آزمايشي ديگر نيز مداخله مصاحبه انگيزشي را در قالب 8 جلسه 2 ساعته دريافت كرد. براي تحليل داده ها از تحليل كوواريانس چندمتغيره استفاده شد. نتايج نشان داد كه با كنترل اثر پيش آزمون بين ميانگين پس آزمون هر چهار خرده مقياس نگرش به ازدواج (بدبينانه، خوشبينانه، واقع بينانه و ايده آل گرايانه) سه گروه آزمايش و كنترل در سطح 0.01 تفاوت معناداري وجود داشت. همچنين نتايج نشان مي دهد كه بين اثربخشي دو مداخله تفاوت معناداري وجود ندارد (0.05 P). نتايج نشان داد كه درمان حساسيت زدايي با حركات چشم و پردازش مجدد و مصاحبه انگيزشي براي بهبود نگرش به ازدواج زنان مطلقه مداخله هاي كارآمدي براي استفاده توسط مشاوران و روان شناسان هستند.