مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و ‌درمان وجودي بر تاب‌آوري دانش‌آموزان دختر داراي اختلال اضطراب فراگير

پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و درمان وجودي بر تاب‌آوري دانش‌آموزان دختر داراي اختلال اضطراب فراگير انجام شد. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون، با گروه كنترل و پيگيري دو ماهه بود. جامعه‌آماري پژوهش شامل تمامي دانش‌آموزان دختر دوره متوسطه دوم بود كه در سال تحصيلي 1403-1402در مدارس شهر كرج مشغول به تحصيل بودند؛ 45 دانش‌آموز با روش نمونه‌گيري هدفمند وارد مطالعه شدند و بطور تصادفي در دوگروه آزمايش و يك گروه گواه (هرگروه 15 نفر) قرار گرفتند. شركت‌كنندگان گروه آزمايش اول (درمان مبتني بر پذيرش و تعهد) و دوم (درمان وجودي) طي 10جلسه (هرجلسه70دقيقه‌) تحت مداخله‌ قرار گرفتند. ابزار پژوهش مقياس تاب‌آوري كانر و ديويدسون (CD-RISC، 2003) و ويرايش چهارم پرسشنامه اختلال اضطراب فراگير (GADQ-IV، نيومن و همكاران، 2002) بود. داده‌ها با روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و آزمون تعقيبي بونفروني تحليل شد. نتايج نشان داد كه هر دو روش مداخله‌ي درمان پذيرش و تعهد و درمان وجودي به طور معنا‌داري باعث افزايش تاب‌آوري و كاهش اختلال اضطراب فراگير شد (0.01 P) و اين يافته تا مرحله پيگيري ماندگار بود. همچنين درمان وجودي در مقايسه با درمان پذيرش و تعهد بر افزايش تاب‌آوري و كاهش اضطراب فراگير اثربخش‌تر است (0.01 P). بنابراين، مي توان براي افزايش تاب‌آوري و كاهش اختلال اضطراب فراگير از درمان پذيرش و تعهد و درمان وجودي استفاده كرد، اما درمان وجودي داراي ارجحيت است.