مدل خود خاموشي و افسردگي در زنان متأهل با نقش واسطه‌اي تنظيم هيجان

پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش واسطه اي تنظيم هيجان در رابطه بين خود خاموشي و افسردگي در زنان متأهل انجام شد. پژوهش حاضر توصيفي_همبستگي از نوع مدل يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش كليه زنان متأهل شهر تهران در سال 1402 بودند كه به روش نمونه گيري در دسترس از منطقه سه، نمونه‌اي به تعداد 262 نفر انتخاب و پرسشنامه در بين آن‌ها توزيع شد. ابزارهاي اين پژوهش شامل پرسشنامه افسردگي بك - فرم كوتاه (BDI-13، بك، 1972)، مقياس خود خاموشي (STSS، جك و ديل، 1992) و پرسشنامه تنظيم هيجان (ERQ، گراس و جان، 2003) بودند. داده ها با استفاده از روش تحليل معادلات ساختاري تجزيه و تحليل شدند. نتايج تحليل معادلات ساختاري حاكي از برازش مناسب مدل بود. يافته ها نشان داد كه خود خاموشي و تنظيم هيجان (سركوبي و ارزيابي مجدد) به صورت مستقيم قادر به پيش بيني افسردگي بودند (0/001 p) و همچنين خود خاموشي به صورت غير مستقيم از طريق تنظيم هيجان (سركوبي و ارزيابي مجدد) توانست افسردگي را پيش بيني كند (0/001 p). اين نتايج نشان مي دهد كه خود-خاموشي با توجه به نقش مهم تنظيم هيجان مي تواند تبيين كننده افسردگي در زنان متأهل باشد.