اثرات راهبردهاي انطباقي بر امنيت غذايي خانوارهاي روستايي در حوضه آبريز بختگان و طشك: كاربرد رويكرد تطبيق نمرات تمايل (PSM)

بخش كشاورزي همواره آسيب‌پذيري بالايي در برابر تغيير اقليم داشته و اين موضوع امنيت غذايي خانوارهاي روستايي را تحت تأثير قرار داده است. در اين شرايط، مهمترين اقدام، بكارگيري راهبردهاي انطباقي با تغيير اقليم است. لذا در پژوهش پيش‌رو، اثر اتخاذ اقدامات تطبيقي بر امنيت غذايي با رويكرد تطبيق نمرات تمايل (PSM) و عوامل مؤثر بر اتخاذ راهبردهاي تطبيقي با بهره‌گيري از مدل‌ پروبيت چندمتغيره در سطح حوضه آبريز بختگان و طشك مورد مطالعه قرار گرفت. در اين راستا، نمونه‌اي متشكل از 300 زارع جهت مصاحبه و جمع‌آوري داده‌هاي مورد نياز خانوار با روش نمونه‌گيري چندمرحله‌اي در حوضه آبريز بختگان و طشك انتخاب شدند. نتايج رويكرد تطبيق نمرات تمايل نشان داد كه چنانچه زارعين، راهبردهاي تطبيقي تنوع فعاليت‌هاي معيشتي، نوين سازي سيستم‌هاي آبياري، احداث استخرهاي آبياري و استفاده از ارقام اصلاح شده با نياز آبي كم را اتخاذ نمايند، كالري روزانه دريافتي خانوارهاي نمونه به ترتيب حدود 219/85، 182، 137/82 و 83/23 كالري افزايش مي‌يابد. بنابراين، مهمترين راه‌ حل جهت تعديل پيامدهاي منفي تغيير اقليم بر ناامني غذايي، تنوع‌بخشي فعاليت‌هاي معيشتي است. همچنين نتايج حاصل از مدل‌ پروبيت چندمتغيره نشان داد كه سن زارع، تحصيلات زارع، بعد خانوار، درآمد خانوار زارع، دسترسي به اعتبارات، دسترسي به آب آبياري، مالكيت ماشين‌آلات كشاورزي، دسترسي به خدمات ترويج كشاورزي، تعداد محصولات كشت شده و كيفيت خاك به‌عنوان تعيين‌كننده‌هاي معني‌دار راهبردهاي تطبيقي محسوب مي‌شوند. ازاين‌رو، پيشنهاد مي‌شود كه نتايج پژوهش به‌ويژه اثرات اتخاذ راهبردهاي تطبيقي با تغيير اقليم بر امنيت غذايي در تدوين برنامه‌هاي ملي امنيت ‌غذايي مدنظر قرار گيرد.