بررسي پيرنگ پنج داستان از قرآن كريم با تكيه بر نظريه لاري واي؛ مطالعه موردي داستان آدم(ع)، ابراهيم(ع)، داوود(ع)، هود(ع)، مريم(س)

عناصر داستاني، اجزا و عناصري هستند كه در قالب خاصي ريخته مي‌شوند تا به‌طور منظم و هم‌آهنگ و در جهت تأمين هدفي فكري حركت كنند. پيرنگ يكي از مهمترين اين عناصر به شمار مي‌آيد. عنصر پيرنگ در داستان‌هاي واقعي قرآن كريم با اختلاف در كميت، كيفيت و نحوه كاربردـ قابل تشخيص، تحليل و ارزيابي است. لذا در پژوهش حاضر با تكيه بر الگوي پيرنگ «لاري واي» و به روش توصيفي-تحليلي به بررسي طرح داستان حضرت آدم(ع)، ابراهيم(ع)، داوود(ع)،  هود(ع)، و مريم(س) پرداخته مي شود تا بخشي از جلوه‌هاي هنري اين داستان ها را نمايان شود. يافته‌هاي اين جستار بيانگر اين است كه طرح تمامي داستان‌هاي مذكور  بر اساس رابطه‌ي علّي و معلولي و به گونه‌اي است كه داستان به هر شيوه‌اي كه بيان شود، شروع، ميانه و پاياني روشن دارد. همه‌ي داستان‌ها در پايبندي به جنبه‌ها و عناصر روايت‌گري و داستان‌پردازي از مقدّمه گرفته تا گره‌افكني، بحران‌زايي، گره‌گشايي و پايان‌بندي، از ساختي مطلوب و پردازشي ويژه برخوردارند؛ به گونه‌اي كه با بهره‌مندي از بافتي هنرمندانه و ساختاري محكم و دلنشين در كنار توجّه به تصويرگري زنده و پويا، صحنه‌پردازي صادقانه و با تكيه بر روابط علّي و معلولي معقول نوعي منحصر به فرد از داستان‌پردازي را خلق نموده‌اند. همه‌ي داستان‌ها از طرح‌افكني مناسب و طبيعي برخوردارند. نكته ديگر درباره طرح و كنش‌هاي داستان‌ها، گزينش بجا و مناسب مهم‌ترين حوادث و پرهيز از درازگويي است. چنانكه گاه يك موقعيّت بسيار پيچيده و بغرنج با كوتاهترين جمله‌هاي ممكن بيان مي‌شود.