برابريابي استراتژي‌هاي دال بر مفهوم «هرچند» و تبيين اغراض آن در نهج البلاغه

معادل يابي بين واژگان دو زبان از موضوعاتي است كه نقش مهمي در ترجمه و انتقال معناي مورد نظر نويسنده به مخاطب دارد؛ در اين روش، كلمه مورد نظر در متنِ مبدأ شناسايي و معادل هاي به كار رفته در متن مقصد مشخص مي شود. اين پژوهش سعي دارد با روش توصيفي-تحليلي به شناسايي، استخراج و دسته بندي استراتژي و ابزارهاي صرفي و نحوي اي بپردازد كه در متن نهج البلاغه به كار بسته شده و مي تواند معادل حرف ربطِ «هرچند» در زبان فارسي باشد. تعريف قالب و ساخت نحوي، تشريح موضوعاتي كه آن حروف عهده دار انتقال آن بودند و بيان اغراض كاربست آن حروف و نقشِ عهده دار مفهوم هرچند، از مهم ترين اهدافي است كه نويسندگان مقاله حاضر در پي تحقق آن هستند. از مهم ترين نتايج تحقيق حاضر اين است: برخي از حروف به رغم اينكه در ظاهر معناي مستقلي ندارند، نقش كليدي در القاي مفهوم مورد نظر متكلم دارند معادل هاي «هرچند» در زبان فارسي تنها به دو حرف «لو» و «ان» در زبان عربي خلاصه نمي شود بلكه به استناد متن نهج البلاغه و با در نظر گرفتن بافت و سياق متن، حروف ديگري از جمله لكن، إلا، حرف عطف، نقش نحوي حال و صفت مي تواند معادلي مناسب و كاربردي براي حرف ربط هرچند در زبان فارسي باشد. برخي از اغراض تنها در يك اسلوب خاص كاربرد داشته و برخي ديگر غرض مشترك داشته اند. با مطالعه نمونه هاي استخراج شده مشخص گرديد غرض «استدراك» بيشرين بسامد را در ميان اغراض بلاغي به خود اختصاص داده و تقريبا در تمامي ساختارها به كار رفته و با مفهوم حرف «هرچند» نيز سازگاري بيشتري دارد.