ارزيابي خصوصيات شيميايي و قابليت جذب منابع مختلف منگنز با استفاده از تكنيك قطعات وارونه روده و بررسي اثر سطوح و منابع مختلف منگنز بر عملكرد و پاسخ ايمني جوجه‌هاي گوشتي

آزمايشي با هدف تخمين زيست‌فراهمي و ارزيابي خصوصيات شيميايي منابع آلي و معدني منگنز شامل منگنز آلي، هيدروكسي كلرايد منگنز و سولفات منگنز در جوجه‌هاي گوشتي با استفاده از تكنيك قطعات وارونه روده اجرا شد. در ابتدا، به‌منظور ارزيابي حلاليت و خصوصيات شيميايي منابع منگنز در حلال‌هاي مختلف، از هركدام از نمونه‌ها 1/0 گرم با سه تكرار نمونه‌برداري شد. در ادامه به‌منظور تعيين قابليت جذب منابع منگنز از تكنيك قطعات وارونه روده استفاده شد. به اين منظور، از جوجه خروس‌هاي 29 روزه كه به‌مدت يك هفته (29-23روزگي) از جيره فاقد مكمل منگنز تغذيه شده بودند، استفاده شد و بعد از كشتار از ژژنوم و ايلئوم آن‌ها نمونه‌برداري شد. در ادامه، به‌منظور بررسي اثر سطوح و منابع مختلف منگنز بر صفات عملكردي و ايمني جوجه‌هاي گوشتي از 600 قطعه جوجه خروس راس 308 در 12 تيمار شامل چهار سطح (35، 70، 105 و 140 ميلي‌گرم بر كيلوگرم) و سه منبع (هيدروكسي كلرايد، آلي و سولفات) منگنز استفاده شد. نتايج نشان داد كه بيشترين حلاليت را منگنز آلي در سيتريك اسيد 2 درصد (12/96 درصد) داشت و كمترين حلاليت منابع منگنز در آب ديونيزه بود. منبع هيدروكسي كلرايد بيشترين حلاليت خود را در سيتريك اسيد دو درصد با 02/83 درصد نشان داد. همچنين، بيشترين ابقاي منگنز در ايلئوم (25/3 درصد) بود. منگنز آلي با 25/3 درصد به‌طور معني‌داري قابليت جذب بالاتري نسبت به منابع سولفات (99/1 درصد) و هيدروكسي كلرايد (30/2 درصد) داشت. منابع منگنز اثر معني‌داري بر صفات عملكردي نداشتند. ضريب تبديل غذايي در سن 23-11 روزگي در تيمار داراي 35 ميلي‌گرم بر كيلوگرم منبع هيدروكسي كلرايد به‌طور معني‌داري افزايش يافت. در خصوص ايمني، تيمارهاي آزمايشي اثر معني‌داري بر پاسخ اوليه و ثانويه نداشتند. بنابراين، استفاده از منگنز آلي به‌دليل ارزش جذب بالاتر توصيه مي‌شود.