اثربخشي درمان فراتشخيصي يكپارچه بر كاهش نگراني، اضطراب، افسردگي و تنظيم هيجاني در بيماران داراي اختلال اضطراب فراگير

مقدمه: اختلال اضطراب فراگير يك ترس از قرار گرفتن در موقعيت‌هاي مختلف اجتماعي است كه شـايع بـوده و باعث تغييرات جسمي و رواني فراوانـي در فرد مي ‌گردد. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي درمان فراتشخيصي يكپارچه بر كاهش نگراني، اضطراب، افسردگي و تنظيم هيجاني بيماران داراي اختلال اضطراب فراگير انجام شد. روش: مطالعه از نوع نيمه ‌آزمايشي با طرح پيش‌ آزمون، پس‌ آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه پژوهش شامل كليه مراجعين ۱۸ تا ۵۱ سال داراي اختلال اضطراب فراگير شهرستان سنندج در سال ۱۳۹۷ بود. نمونه پژوهش شامل ۲۰ نفر از بيماران داراي اختلال اضطراب فراگير كه مبتني بر ملاك‌هاي DSM-۵ با تشخيص و مصاحبه ساختاريافته توسط روانپزشك و روانشناس باليني به صورت نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند، و به صورت تصادفي در يك گروه آزمايش و يك گروه كنترل جايدهي شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه افسردگي بك (۱۹۶۱)، پرسشنامه اضطراب بك (۱۹۸۸)، پرسشنامه نگراني پنسيلوانيا (۱۹۹۰) و پرسشنامه تنظيم هيجاني (۲۰۰۸) بود. داده‌ ها با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس و به كمك نرم‌افزار SPSS نسخه‌ ۲۴ تحليل شد. يافته‌ ها: طبق نتايج بدست آمده درمان فراتشخيصي يكپارچه بر كاهش نگراني و افسردگي تاثير داشت، اما در ارتباط با متغيرهاي اضطراب و تنظيم هيجان بيماران داراي اختلال اضطراب فراگير مؤثر نبود (۰/۰۰۱≥P). نتيجه‌گيري: درمان فراتشخيصي يكپارچه روشي موثر در بهبود نگراني و افسردگي بيماران داراي اختلال اضطراب فراگير بود، بنابراين پيشنهاد مي‌شود در درمان نگراني و افسردگي افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگير استفاده شود.