مدل ساختاري پيش‌بيني رضايت زناشويي زوج‌هاي جوان براساس سيستم‌هاي فعال‌سازي/ بازداري رفتار؛ نقش ميانجيگر سبك‌هاي دلبستگي

مقدمه: رضايت زناشويي پايدارترين پيش‌ بيني ‌گر ثبات در زندگي است و از اين ‌رو استفاده درست از آن، به پايداري خانواده كمك مي ‌كند. هدف: اين پژوهش با هدف تدوين مدل ساختاري پيش‌ بيني رضايت زناشويي براساس سيستم ‌هاي فعال‌ سازي/ بازداري رفتار با نقش ميانجي دلبستگي انجام شد. روش: پژوهش حاضر توصيفي از نوع معادلات ساختاري بود. جامعه آماري كليه زوج ‌هاي جوان شهر تهران در سال ۱۴۰۰ بود، كه از بين آن‌ ها ۳۷۰ نفر با روش نمونه ‌گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه جمعيت ‌شناختي، رضايت زناشويي انريچ (۱۹۹۸)، مقياس فعال ‌سازي/ بازداري رفتار (۱۹۹۴) و مقياس دلبستگي بزرگسال (۱۳۸۵) بود. تحليل داده‌ ها با روش تحليل مسير توسط نرم‌افزارهاي SPSS نسخه ۲۵ و LISREL نسخه ۸/۸  انجام شد. يافته‌ ها: نتايج تحليل مسير نشان داد سيستم بازداري (P ۰/۰۵, ß=-۰/۱۶)، دلبستگي ناايمن دوسوگرا (P ۰/۰۱, ß=-۰/۴۲) و اجتنابي (P ۰/۰۵, ß=-۰/۱۹) به ‌طور مستقيم و منفي و دلبستگي ايمن (P ۰/۰۱, ß=۰/۲۶) به ‌طور مستقيم و مثبت تاثير معناداري بر رضايت زناشويي دارند. همچنين سيستم بازداري بر دلبستگي اجتنابي (P ۰/۰۱, ß=۰/۱۸)، دوسوگرا (P ۰/۰۱, ß=-۰/۱۹) و سيستم فعال ‌سازي بر دلبستگي ايمن (P ۰/۰۵, ß=۰/۲۸) اثر مستقيم مثبت و سيستم فعال ‌سازي بر دلبستگي اجتنابي (P ۰/۰۱, ß=-۰/۳۰) به ‌طور مستقيم و منفي تاثير معنادار دارند. نتيجه‌گيري: نتايج نشان داد كه سيستم فعال‌سازي/ بازداري رفتار به ‌صورت مستقيم و از طريق سبك ‌هاي دلبستگي به ‌صورت غيرمستقيم قادر به پيش‌ بيني رضايت زناشويي است. بنابراين به زوج درمانگرها پيشنهاد مي ‌شود از اين متغيرها به منظور افزايش ميزان رضايتمندي در زوجين استفاده نمايند.