پيش بيني اختلال شخصيت مرزي بر اساس تروماي دوران كودكي با نقش ميانجي اجتناب تجربه‌اي

مقدمه: با توجه به شيوع بالا و تأثيرات منفي اختلالات شخصيت مرزي شناخت هرچه بيشتر اين اختلال و شناسايي عوامل و متغيرهاي پيش بيني كننده اين اختلال مهم است. هدف: پژوهش حاضر با هدف پيش بيني اختلال شخصيت مرزي بر اساس تروماي دوران كودكي با نقش ميانجي اجتناب تجربه اي انجام شد. روش: پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه ي آماري شامل كليه ي بيماران مرد با تشخيص اختلال شخصيت مرزي بستري در بيمارستان هاي روانپزشكي شهر شيراز در سال 1401 بود كه با استفاده از نمونه گيري هدفمند 60 نفر انتخاب شد. جمع آوري داده‌ها با استفاده از پرسشنامه تروماي كودكي(2003)، پرسشنامه اجتناب تجربه‌اي(2011) و مقياس كوتاه علائم اختلال شخصيت مرزي(2009) انجام شد. جهت تجزيه و تحليل داده ها از آزمون تحليل مسير، معادلات ساختاري و استفاده از نرم افزار Smart PLS استفاده شد.يافته ها: يافته ها نشان داد كه بين تروماي دوران كودكي و اجتناب تجربه اي ارتباط معنادار و مثبتي وجود دارد(0.711=R^2=؛ 0.05 p). يافته‌هاي تحليل مسير نيز نشان داد كه تروماي كودكي در پيش بيني اختلال شخصيت مرزي نقش معناداري دارد(ضريب مسير 0.546) و نيز اجتناب تجربه اي در رابطه بين تروماي كودكي با اختلال شخصيت مرزي نقش ميانجي دارد به‌نحوي‌كه ضريب مسير به 0.304كاهش معنادار را نشان داده است(0.05 p)        نتيجه گيري: نتايج نشان داد كه اجتناب تجربه اي نقش ميانجي در پيش بيني اختلال شخصيت مرزي بر اساس تروماي دوران كودكي دارد؛ بنابراين ضرورت دارد به مؤلفه تروماي كودكي در كنار توجه به اجتناب تجربه اي به عنوان الگويي جهت كاهش شدت عوارض روان شناختي توجه شود.