اثربخشي درمان شناختي مبتني بر طرحواره بر خستگي شناختي و كيفيت روابط زناشويي زنان متأهل

مقدمه: امروزه كيفيت روابط زناشويي و خستگي شناختي يكي از مفاهيمي است كه به طور وسيع در مطالعات خانواده و زناشويي مورد استفاده قرار مي‌گيرد. هدف: هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان شناختي مبتني بر طرحواره بر خستگي شناختي و كيفيت روابط زناشويي زنان متأهل شهر آمل بود. روش: روش تحقيق نيمه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون پس‌آزمون همراه با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل كليه زنان مراجعه كننده به كلينيك نويد آرامش و طلوع مهر شهر آمل جهت دريافت خدمات مشاوره‌اي در خصوص مشكلات خانوادگي در سال 1401 بود كه تعداد 30 نفر به صورت در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل (هر گروه 15 نفر) جايدهي شدند. جهت جمع‌آوري اطلاعات از پرسشنامه كيفيت روابط زناشويي (1995)، پرسشنامه خستگي (1994) و پروتكل درمان شناختي مبتني بر طرحواره يانگ و همكاران (2003) به مدت 10 جلسه 60 دقيقه‌اي استفاده شد. جهت تحليل داده‌ها از آزمون كوواريانس چند متغيره و نسخه ۲۲ نرم‌افزار SPSS استفاده شد.  يافته: نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه بين نمرات گروه كنترل و آزمايش تفاوت معناداري وجود دارد(001/0=P). به طور كلي درمان شناختي مبتني بر طرحواره موجب افزايش نمره كلي كيفيت روابط زناشويي و كاهش خستگي شناختي شد. نتيجه گيري: درمان شناختي مبتني بر طرحواره با بهره‌گيري از تكنيك‌هاي شناختي، به بهبود كيفيت روابط زناشويي و كاهش خستگي شناختي زنان متأهل مي‌انجامد؛ لذا مي‌توان اين برنامه را به عنوان مداخله‌اي مناسب جهت افزايش روابط زناشويي پيشنهاد نمود.