تدوين مدل رضايت زناشويي بر اساس انتظارات زناشويي، بلوغ عاطفي و ابعاد عشق‌ورزي با ميانجيگري تعارضات زناشويي در زنان متأهل

مقدمه: رضايت مندي از ازدواج يكي از اصلي‌ترين عوامل تعيين كننده كيفيت زندگي هر فرد مي‌باشد و رضايت زناشويي مي‌تواند پيش بيني كننده پايداري و ناپايداري يك رابطه باشد. هدف: اين پژوهش با هدف، تدوين مدل رضايت زناشويي بر اساس انتظارات زناشويي، بلوغ عاطفي و ابعاد عشق‌ورزي با ميانجيگري تعارضات زناشويي در زنان متأهل انجام شد. روش: روش گردآوري داده توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش حاضر را تمام زنان متأهل مراجعه‌كننده به سراهاي محلات شهر تهران در سال 1401 تشكيل دادند كه از ميان آن‌ها، تعداد 550 نفر به روش نمونه گيري دردسترس انتخاب شدند. در اين پژوهش از ابزارهاي رضايت زناشويي انريچ (1998)، انتظارات از زندگي زناشويي ميلر و تدر (2011)، بلوغ عاطفي سينگ و بهارگاوا (1990)، تعارض‌هاي زناشويي براتي و ثنايي ذاكر (1375) و مثلث عشق استرنبرگ (1989) استفاده شد. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از روش مدل‌يابي معادلات ساختاري و نرم‌افزار‌هاي SPSS و PLS استفاده شد. يافته‌ ها: يافته هاي پژوهش نشان داد كه انتظارات زناشويي و بلوغ عاطفي و ابعاد عشق‌ورزي بر رضايت زناشويي به‌صورت مستقيم و غيرمستقيم به‌واسطه تعارضات زناشويي اثر معناداري دارند (0.05 P). نتيجه ‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش، رضايت زناشويي تحت‌تأثير انتظارات زناشويي، بلوغ عاطفي و ابعاد عشق‌ورزي قرار دارد؛ بررسي انتظارات زناشويي، بلوغ عاطفي و ابعاد عشق‌ورزي و متعاقب آن تعارضات زناشويي در پيشگيري و طرح ريزي درمان براي زوجين به پژوهشگران و درمانگران پيشنهاد مي شود.