مدل ساختاري رضايت زناشويي بر اساس باورهاي ارتباطي با نقش ميانجي‌گر تنظيم شناختي هيجان در زنان متأهل

مقدمه: ناكارآمدي در فرايند تنظيم هيجان، مانع از بروز رفتارهاي كارآمد و پاسخ‌هاي مقابله‌اي مناسب با موقعيت در روابط زناشويي، توسط فرد مي‌شود كه به نظر مي رسد تحت تأثير باورهاي ارتباطي قرار داشته باشد. هدف: هدف پژوهش حاضر تدوين مدل ساختاري رضايت زناشويي بر اساس باورهاي ارتباطي با نقش ميانجي گر تنظيم شناختي هيجان در زنان متأهل بود. روش: پژوهش حاضر توصيفي- همبستگي به روش معادلات ساختاري بود و جامعه آماري پژوهش حاضر را تمام زنان متاهل سنين 30 تا 50 سال مراجعه كننده به مراكز مشاوره در شهر تهران در شش ماهه اول سال 1401 تشكيل دادند كه از ميان آنها 371 زن با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي تصادفي انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل مقياس رضايت زناشويي انريچ، پرسشنامه باورهاي ارتباطي و پرسشنامه تنظيم شناختي هيجان بود. جهت تحليل داده ها از روش همبستگي پيرسون و معادلات ساختاري با نرم افزارهاي  SPSSنسخه 22 و AMOS نسخه 24 استفاده شد. يافته‌ ها: نتايج پژوهش حاضر نشان داد بين باورهاي ارتباطي و رضايت زناشويي با ميانجيگري تنظيم شناختي هيجاني مثبت رابطه غيرمستقيم و معنادار وجود دارد (0.003=P، 2.11-=Z). همچنين، بين باورهاي ارتباطي و رضايت زناشويي با ميانجيگري تنظيم شناختي هيجاني منفي رابطه غيرمستقيم و معنادار وجود دارد (0.009=P، 1.78-=Z). نتيجه ‌گيري: نتايج نشان داد رضايت زناشويي بر اساس باورهاي ارتباطي با نقش ميانجي گر تنظيم شناختي هيجان در زنان متأهل پيش بيني مي شود. به متخصصان زوج درمانگر و خانواده درمانگر پيشنهاد مي شود، در مشاوره و زوج درماني جهت افزايش رضايت زناشويي، بر باورهاي ارتباطي و راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان نشأت گرفته از آن توجه كنند.