مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر تعهد و پذيرش و درمان خودشفقت‌ورزي بر تحمل پريشاني و رفتار خوردن در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2

مقدمه: شاخص توده بدني در بيماران مبتلا به ديابت تحت تأثير رفتارهاي ارتقادهنده سلامت، تحمل پريشاني و رفتار خوردن قرار دارد و تغيير در آنها ممكن است موجب تغيير در وضعيت بيماران ديابتي شود. هدف: هدف پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر تعهد و پذيرش و درمان خودشفقت ورزي بر تحمل پريشاني و رفتار خوردن در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 بود. روش: روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون- پيگيري با گروه گواه و جامعه آماري اين پژوهش شامل تمام افراد داراي اضافه وزن با شاخص توده بدني 25-35 مراجعه‌ كننده به آزمايشگاه تحقيق شهر تهران در پاييز و زمستان سال 1400 بود كه از ميان آنها با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس 45 نفر انتخاب شدند كه به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و يك گروه گواه قرار گرفتند. ابزار پژوهش جهت پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري مقياس تحمل پريشاني سيمونز و گاهر (۲۰۰۵) و پرسشنامه سه عاملي رفتار خوردن كاپلري و همكاران (2009) بود. پس از اجراي 8 جلسه، 90 دقيقه اي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و 8 جلسه، 90 دقيقه اي درمان خودشفقت ورزي، داده هاي پژوهش با استفاده از روش تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر تحليل شدند. يافته ‌ها: نتايج نشان داد بين اثربخشي درمان مبتني بر تعهد و پذيرش و درمان خودشفقت ورزي بر تحمل پريشاني و رفتار خوردن در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 تفاوتي وجود ندارد (0.05 P). نتيجه ‌گيري: تايج پژوهش حاضر نشان داد درمان پذيرش و تعهد و درمان خودشفقت ورزي، درمان هايي اثربخش در كاهش مشكلات روان شناختي افراد دچار اضافه وزن اعم از رفتار خوردن و عدم تحمل پريشاني هستند.