بنيان‌هاي تفسير قانون اساسي

قانون اساسي به‌مثابه ميثاق ملت با حكومت، نماد منطقي و خارجي قرارداد اجتماعي هر كشور بوده و بر تارك نظام حقوقي آن مي‌درخشد و پاسداري از حرمت و اجراي اصول آن توجه بسزايي را مي‌طلبد. قانون اساسي با وجود اهميت و جايگاه برتر حقوقي و سياسي آن، از نياز به تفسير مستثنا نيست. همچنين، نگراني‌هاي تاريخي از نقض تفكيك قوا، سوءاستفاده از صلاحيت تفسير قانون و ادعاي جامع‌ومانع بودن قوانين موضوعه، موجب ترديدهايي در به رسميت شناختن تأسيس تفسير قانون به‌ويژه قانون اساسي شده است. به همين منظور، تفسير قانون اساسي و لزوم تحليل علمي و بهره‌گيري از روش‌هاي معقول با امعان نظر به مضامين حقوق بشر اهميتي بسيار مي‌يابد. بديهي است كه قواعد و روش‌هاي اين تفسير بايد در چارچوب نظريه جامع به كار گرفته شوند تا از يك سو، موجب افتراق در پيكره قانون اساسي نشوند و از سوي ديگر، انسجام نظام حقوقي را به ارمغان آورند. تفسير واقع‌گرايانه، شناخت مفاد قانون اساسي در بستر عيني و عنايت به انسجام نظام حقوقي، شايسته‌ترين بستر را در اين مقوله فراهم مي‌آورد. در اين تحقيق، با استفاده از منابع كتابخانه‌اي به روش توصيفي تحليلي تلاش شده است، به‌منظور آشنايي با روند قانون‌گذاري، تأثير به‌كارگيري نظرات و انديشه‌هاي حقوق بشري تفسير قانون اساسي و نقش آن در توسعه حقوق اساسي و نيز جلوگيري از بحران در حاكميت قانون‌مدار از طريق به‌كارگيري اصولي در به تعادل رساندن امر تفسير مطمع نظر نويسندگان اين مقاله است.