گفتمان حقوقي زنان: عصر مشروطه تا پايان دوره پهلوي اول

اين مقاله تلاش دارد با رويكرد پساساختاري به بينش و معرفت تأويلي حاصل از مطالعه‌ امور خاص تاريخي بپردازد. همچنين، با استفاده از نظريه‌ تحليل انتقادي گفتمان فركلاف، كنش هاي گفتماني داراي نقش در توليد گفتمان حقوقي زنان را شناسايي كند. در اين مقاله از روش ديرينه‌شناسي فوكو و تحليل انتقادي گفتمان فركلاف استفاده شد تا امر زنان به‌مثابه يك برساخت گفتماني منقطع در سه سطح انتزاع ساختارها، كنش‌ها و رخدادهاي اجتماعي، توصيف، تفسير و تبيين گردد. نتايج نشان مي‌دهد گفتمان زنان در چهار دوره‌ زماني تكامل يافت تا خود را به‌عنوان گفتمان زنان پيشروي طبقه‌ اجتماعي بالا از بدنه‌ جامعه مجزا سازد و سرانجام، بخشي از حقوق خود را به‌مانند زنان جوامع غربي از طبقه‌ مسلط بگيرد. ازآنجا‌كه اين مطالبات، خواست عموم زنان جامعه نبود، غيرقابل‌دسترس و غيرقابل‌اعتماد بودند؛ بنابراين، در برهه‌اي از تاريخ، هم‌زمان با دوره‌ ديكتاتوري رضاشاه، زنان قدرت گفتماني خود را از دست داده و طرد شدند.