جايگاه رأي خبرگان و كارگزاران نظام در منطق حكمراني ديني، با تأكيد بر فرايند تصميم‌گيري امام خميني(ره) پيرامون «ادامه جنگ بعد از فتح خرمشهر»

مسئله ادامه جنگ پس از فتح خرمشهر، يكي از محورهاي مهم تاريخ دفاع مقدس است كه پيرامون آن با تحليل‌هاي متفاوتي مواجهيم. بعد از گذشت بيش از سه دهه از پذيرش قطعنامه598، به‌واسطه فقدان مستندات و شواهد كافي و ارائه روايت‌هاي ناقص يا ناروا، تصوير شفافي از فرايند تاريخي تصميم امام و نظام در اين مسئله، وجود ندارد و همين امر موجب آن شده برخي جريان‌هاي سياسي معاند يا مخالف، به تحريف تاريخ و تهاجم عليه امام بپردازند و منطق رهبري ايشان را با چالش مواجه سازند. پرسش اين مقاله آن است كه ديدگاه امام در ماجراي ادامه جنگ بعد از فتح خرمشهر چه بود و چه عوامل و حوادثي، موجب تغيير رويكرد ايشان گرديد؟اين نوشتار بر پايه برخي شواهد و مستندات تاريخي در پي اثبات اين مدعاست كه بعد از استماع برخي استدلال‌ها و مشاهده اجماع مسئولان عالي سياسي و نظامي، اين ديدگاه به تناسب شرايط، نظر اوليه امام پيرامون پايان جنگ، تغيير كرد و پس از آن ايشان با تكيه بر آراء خبرگان نظامي و اجماع كارگزاران سياسي، به طور قاطع بر ادامه جنگ تصميم گرفتند.