گفتمان انقلاب اسلامي و طرح قدرت معنوي

بيگانگي قدرت از معنويت در گفتمان ليبرال - دموكراسي، سياست را به عرصه تنازع در سلطه طلبي آن هم با ادّعاي اخلاق مداري مبدّل ساخته است. در بحث از قدرت به عنوان مهمترين مقوله علم سياست نيز، امروزه قدرت نرم در ساحت نظر و عمل تفوّق يافته است. در گفتمان انقلاب اسلامي، معنويت جريان و حركت در مسير تالّه (خداخواهي مسبوق به خداشناسي و ذوب شدن در الوهيّت او) است. انقلاب اسلامي مدّعي است اگر معنويت اسلامي به عنوان يكي از منابع قدرت، از امري صرفاً فردي و دروني، به ساحت اجتماع و سياست نيز وارد شود به گونه اي كه فرد، جامعه و دولت به وصف معنوي درآيند، قدرت معنوي توليد مي شود. بدين معنا كه فرد، جامعه و حتّي دولت با تمام ساختار و كارگزارانش مي توانند خداگونه شوند كه در صورت حصول چنين توفيقي، ديگر نه تنها قدرت فسادآور نخواهد بود بلكه موجب تعالي و سعادت صاحبان قدرت در وهله اول و به تبع افراد جامعه خواهد شد. مسأله اين پژوهش آن است كه گفتمان انقلاب اسلامي در مقوله قدرت چه ادّعا و ابداعي در مقابل قدرت نرم ليبرال-دموكراسي دارد؟ نتيجه حاصله آن است كه قدرت معنوي مولود گفتمان انقلاب اسلامي است كه با توجّه به ماهيّت، منابع، گونه ها و كاربردهايش داراي چنان ظرفيّتي است كه مي تواند در مسير پيچ تاريخي كنوني، از گفتمان قدرت نرم سبقت گرفته و خود به گفتمان غالب بدل شود؛ به ويژه در دوران كنوني كه نه فقط در شرق حتي در غيرديني‏ترين بخش هاي جامعه غربي نيز معنويت خواهي ديده مي‏شود.