مدل‌يابي روابط علّي باورهاي خودكارآمدي تحصيلي، جهت‌گيري‌هاي هدفي، هيجانات پيشرفت و بهزيستي تحصيلي در دانشجويان

پژوهش حاضر با هدف آزمون نقش ميانجيگر هيجانات پيشرفت در رابطه جهت‌گيري‌هاي هدفي و باورهاي خودكارآمدي با بهزيستي هيجاني در دانشجويان دختر و پسر انجام شد. 332 دانشجوي مقطع كارشناسي (141 پسر و 191 دختر) به نسخه تجديد نظر شده پرسشنامه هدف پيشرفت (اليوت و موراياما، 2008)، پرسشنامه خودكارآمدي تحصيلي (زاژاكووا، لينچ و اسپنشادا، 2005)، نسخه كوتاه پرسشنامه هيجان‌هاي پيشرفت (عبدالله‌پور، 1394)، سياهه مشغوليت تحصيلي (سالملاـ آرو و آپادايا، 2012) سياهه فرسودگي تحصيلي (سالملا ـ آرو، كيورا، لسكينن و نورمي، 2009) پاسخ دادند. نتايج نشان داد كه در كل نمونه و در نمونه دانشجويان دختر و پسر مدل مفروض واسطه‌مندي نسبي هيجانات پيشرفت در رابطه جهت‌گيري‌هاي هدفي و باورهاي خودكارآمدي تحصيلي با بهزيستي تحصيلي در دانشجويان با داده‌ها برازش مطلوبي داشت. علاوه بر اين، نتايج تخصيص گروهي روابط ساختاري بين متغيرهاي چندگانه نشان داد روابط بين جهت‌گيري‌هاي هدفي، باورهاي خودكارآمدي تحصيلي و هيجانات پيشرفت با بهزيستي تحصيلي در دو گروه دانشجويان دختر و پسر، هم‌ارز بودند. در نهايت، نتايج نشان داد كه در مدل‌هاي مفروض چندگانه، تمامي وزن‌هاي رگرسيوني از لحاظ آماري معنادار بودند و در اين مدل‌ها به ترتيب بين 59 و 65 درصد از پراكندگي نمرات مشغوليت تحصيلي و فرسودگي تحصيلي از طريق متغيرهاي مكنون جهت‌گيري‌هاي هدفي و خودكارآمدي و هيجانات پيشرفت تبيين شد. نتايج پژوهش حاضر نشان مي‌دهد كه بخشي از پراكندگي مشترك بين دواير مفهومي جهت‌گيري‌هاي هدفي و باورهاي خودكارآمدي با بهزيستي تحصيلي از طريق هيجانات پيشرفت مثبت و منفي قابل تبيين است.