مدل ساختاري رابطۀ بين ذهن‌آگاهي و احساس تنهايي اجتماعي -عاطفي: نقش واسطه‌اي هيجان تحصيلي اميد

هدف اين پژوهش تعيين نقش واسطه‌اي هيجان تحصيلي اميد در رابطۀ بين ذهن‌آگاهي و احساس تنهايي اجتماعي عاطفي بود. جامعۀ آماري پژوهش شامل دانشجويان كارشناسي دانشگاه شيراز بود كه در سال تحصيلي 98 1397 مشغول به تحصيل بودند كه از بين آن‌ها تعداد 300 دانشجو (137 پسر و 163 دختر) به روش نمونه‌برداري خوشه‌اي تصادفي انتخاب شدند و مقياس‌هاي ذهن‌آگاهي نوجوان و بزرگسال (دروتمن، گالوب، اوگانسيان و ريد، 2018)، هيجان تحصيلي اميد (پكران، گوئتز، تيتز و پري، 2002) و احساس تنهايي اجتماعي عاطفي (دي‌توماسو، برانن و بست، 2004) را تكميل كردند. يافته‌ها نشان داد اثر مستقيم ذهن‌آگاهي بر احساس تنهايي اجتماعي عاطفي معنادار نبود؛ اما اثر مستقيم ذهن‌آگاهي بر هيجان تحصيلي اميد و اثر مستقيم هيجان تحصيلي اميد بر احساس تنهايي اجتماعي عاطفي معنادار بود. همچنين، اثر ذهن‌آگاهي بر احساس تنهايي اجتماعي عاطفي با واسطه‌گري هيجان تحصيلي اميد معنادار بود. به‌طور كلي يافته‌هاي اين پژوهش، نقش ذهن‌آگاهي و هيجان تحصيلي اميد را در تبيين احساس تنهايي اجتماعي عاطفي نشان مي‌دهند. بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت كه به منظور كاهش احساس تنهايي اجتماعي عاطفي دانشجويان، بايد به ذهن‌آگاهي و اميد تحصيلي آن‌ها توجه گردد.