نقش واسطه‌اي راهبردهاي مديريت زندگي در رابطه بين پديدآورندگي - راكدماندگي و بهزيستي فاعلي در ميانسالي

هدف پژوهش حاضر شناسايي نقش واسطه‌اي راهبردهاي مديريت زندگي در رابطه بين پديدآورندگي-راكدماندگي، با بهزيستي فاعلي در دوره ميانسالي بود. طرح پژوهش از نوع همبستگي و جامعه‌ي آماري پژوهش شامل كليه‌ ميانسالان ساكن شهر كرمانشاه بود كه از بين آنها 200 نفر (127 مرد و 73 زن) با روش نمونه‌گيري داوطلبانه انتخاب و به چهار ابزار مقياس بهزيستي ذهني (كانتريل ، 1965)، پديدآورندگي لويولا (مك آدامز و دي سانت آوبين، 1992)، مقياس راكد‌‌‌ماندگي (برادلي، 1997) و راهبردهاي مديريت زندگي (بالتس و ديگران، 1999) پاسخ دادند. براي تحليل داده‌ها از روش تحليل مسير استفاده شد. نتايج نشان داد كه پديدآورندگي-راكدماندگي از طريق راهبردهاي مديريت زندگي با بهزيستي ذهني رابطه دارد.بطور كلي افراد پديدآورنده‌اي كه از راهبردهاي مديريت زندگي استفاده مي‌كنند در ميانسالي از بهزيستي ذهني بيشتري برخوردارند.همچنين افرادي كه راكدماندگي در دوران ميانسالي را تجربه ميكنند كمتر از راهبردهاي مديريت استفاده ميكنند كه باعث كاهش بهزيستي ذهني ميشود.در نتيجه، با توجه به اهميت بهزيستي ذهني در ميانسالان، روان‌شناسان مي‌توانند با تكيه بر دو متغير پديدآورندگي_راكدماندگي و راهبردهاي مديريت زندگي و تلاش براي بهبود و اصلاح آنها در ميانسالان و انجام مداخلات و درمان‌ها در جامعه ، گامي در جهت افزايش كيفيت اين دوران بردارند.