تحليل نشانه-معناشناختي مكان در داستان حضرت موسي (ع)

مكان يكي از مؤلفه‌هاي مهم در اثر ادبي به‌شمار مي‌آيد. اهميت آن در آثار روايي دو چندان است و بيشترين نقش را در افشاي حقايق بازي مي‌كند. داستانهاي قرآني نيزاز اين قاعده مستثني نيستند با اندكي تأمل در اين داستانها مي‌توان دريافت كه خداوند در راستاي نيل به اهداف تربيتي قرآن، مكان‌هاي داستانها را با ظرافتي خاص، برمي‌گزيند تا خواننده خود را در آن محيط حاضر بييند و شرايط موجود را درك نمايد. ضرورت كنكاش در متون قرآن براي درك بهتر مفاهيم و سهولت بخشي به استنباط بيشتر اين كتاب آسماني در راستاي تشويق همگاني براي مطالعه بيشتر آن، ما را بر آن داشت تا در صدد برآييم داستان حضرت موسي را كه يكي از مهمترين داستانهاي موجود در قرآن است را مورد پژوهش قرار دهيم.ما در اين جستار با روش تحليلي-توصيفي والگو قرار دادن داستان موسي (ع) براي ساير داستانهاي قرآن، بر آن شده ايم تا نقش انواع مكان را با توجه به رويكرد نشانه-معناشناسانه مورد واكاوي قرار داده‌ايم و به كاركردهاي مكان و نقش آن در اين داستان‌ پرداخته‌ايم.بررسي مكان‌هاي موجود در داستان موسي (ع) بر اساس نشانه-معناشناسي نشان مي‌دهد كه بيان زيبا و عبرت‌انگيز داستان از زبان راوي در قالب اتفاقات متعدد و بهره‌گيري او از عنصر مكان با ايجاد فضاهاي متعدد القايي، استعلايي، گردبادي و ... در مسير حركت قهرمان براي دعوت به سوي يكتا پرستي، چگونه مكانها را از معناي اصلي خود خارج مي‌كند و آنها را در خدمت هدف قرار مي‌دهد تا به قهرمان در رسيدن به مقصد خويش كمك نمايند.