تأثير برنامه خودمديريتي مبتني بر مدل 5آ بر شدت تنگي نفس و توان خودمديريتي در سالمندان مبتلا به نارسايي قلبي مزمن: يك كارآزمايي باليني تصادفي‌شده

اهداف نارسايي قلبي از بيماري‌هاي مزمن شايع در سالمندي و به‌عنوان يك اختلال پيشرونده و ناتوان‌كننده مطرح مي‌باشد. امروزه به‌كارگيري روش‌هاي حمايتي و غيردارويي در مديريت بيماري و توانمندسازي بيماران سالمند از اهميت روزافزوني برخوردار مي‌باشد. مطالعات محدودي در اين خصوص در سالمندان دردسترس مي‌باشد. بنابراين اين مطالعه با هدف تعيين تأثير برنامه خودمديريتي مبتني بر مدل 5آ بر شدت تنگي نفس و توان خودمديريتي سالمندان مبتلا به نارسايي قلبي مزمن انجام شد.  مواد و روش ها اين تحقيق يك كارآزمايي باليني تصادفي كنترل‌شده است كه 75 سالمند مبتلابه نارسايي قلبي مزمن كلاس 2 و 3 شركت كردند كه با توالي تصادفي به دو گروه آزمايش و كنترل تخصيص يافتند. گروه آزمايش تحت اجراي برنامه آموزشي خودمديريتي مبتني بر مدل 5آ، به‌مدت 12 هفته قرار گرفتند. گروه كنترل آموزش‌هاي معمول را دريافت كردند. داده‌هاي تمامي بيماران قبل از مداخله و بلافاصله بعد از مداخله با استفاده از پرسش‌نامه توان خودمديريتي (SMAS) و معيار شدت تنگي نفس 5 موردي شوراي تحقيقات اصلاح‌شده (MMRC) بررسي شدند. اطلاعات حاصله با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه24 تجزيه‌وتحليل شد.  يافته ها ميانگين سني در گروه آزمايش 3/956±68/026 و در گروه كنترل 4/079±69/595 بود. بين دو گروه ازنظر مشخصات جمعيت‌شناختي و باليني تفاوت معناداري يافت نشد. پس از اجراي مداخله، توان خودمديريتي و شدت تنگي نفس در گروه آزمايش به‌طور معناداري بيشتر از گروه كنترل بود (0/001 P). اين اختلاف در تمام زيرمقياس‌هاي توان خودمديريتي بين دو گروه يافت شد (0/001 P). نتيجه گيري باتوجه‌به تأثير مثبت برنامه خودمديريتي مبتني بر مدل 5آ بر بهبود توان خودمديريتي و كاهش شدت تنگي نفس در سالمندان مبتلا به نارسايي قلبي مزمن، مي‌توان از آن به‌عنوان روشي ساده، كم هزينه، مؤثر و بدون نياز به مراجعه به مراكز درماني جهت بهبود كيفيت زندگي بيماران استفاده كرد.