تجارب زيسته سالمندان از آشيانه خالي: يك مطالعه پديدارشناسي

اهداف افراد سالمند دچار سندرم آشيانه خالي در حال تبديل‌شدن به يك پديده اجتماعي مهم در ايران هستند. اگرچه اين‌ يك اختلال باليني نيست، اما سندرم آشيانه خالي مي‌تواند اثرات واقعي بر زندگي فرد داشته باشد. تحقيقات نشان مي‌دهد اين سندرم مي‌تواند به افسردگي، اعتياد به الكل، درگيري‌هاي زناشويي و بحران هويت منجر شود. بنابراين اين مطالعه باهدف تبيين تجارب زيسته سالمندان از آشيانه خالي در ايران انجام شد. مواد و روش ها با روش كيفي از نوع پديدارشناسي توصيفي كلايزي انجام شد. گروه هدف پژوهش شامل سالمندان آشيانه خالي شهر تهران در سال 1401 بود. نمونه‌گيري پژوهش حاضر با روش هدفمند و تا حد اشباع نظري داده‌ها ادامه پيدا كرد و تعداد 17 نفر پس از احراز شرايط ورود به پژوهش و رضايت شخصي موردمصاحبه قرار گرفتند. از همه 17 مشاركت‌كننده در اين مطالعه، 6 نفر مرد و 11 نفر زن بودند. آن‌ها در ميانگين سني 65/7 سال قرار داشتند. در پژوهش حاضر براي جمع‌آوري داده‌ها به‌منظور تعيين تجارب زيسته از مصاحبه نيمه ساختاريافته استفاده شد. يافته ها تجارب زيسته سالمندان از سندرم آشيانه خالي در 6 مضمون اصلي تجربه بحران وجودي، بروز آشفتگي هيجاني، بروز آشفتگي شناختي، كاهش و افت عملكرد، اختلال در روابط بين فردي و رضايت از دوران گذار و 23 زير مضمون قرار گرفت. نتيجه گيري توصيف و درك سالمندان ايراني از آشيانه خالي مي‌تواند اطلاعات ارزشمندي در اختيار سالمندشناسان و كنشگران رشته‌هاي وابسته در گروه‌هاي مختلف روان‌شناسي، مشاوره و مددكاري اجتماعي قرار دهد تا در جهت كاهش و رفع مشكلات موجود، برنامه‌ريزي آتي براي سالمندان آشيانه خالي، برقراري ارتباط مناسب‌تر با اين گروه و درنهايت ارتقاي دانش سالمند‌شناسي و بهبود كيفيت زندگي سالمندان آشيانه خالي مورد استفاده قرار گيرد.