نقش پيش‌بيني‌كننده شاخص‌هاي شهر دوستدار سالمند در تعلق اجتماعي سالمندان شهرستان محمديه، قزوين

اهداف حس تعلق براي سلامت جسمي، رواني و تعاملات اجتماعي سالمندان، ضروري است. شهر دوستدار سالمند، طيف گسترده‌اي از فرصت را براي مشاركت اجتماعي سالمندان فراهم مي‌كند. بنابراين مطالعه حاضر با هدف تعيين نقش پيش‌بيني‌كننده شاخص‌هاي شهر دوستدار سالمند در تعلق اجتماعي سالمندان شهرستان محمديه در استان قزوين، انجام شد. مواد و روش ها اين مطالعه توصيفي‌تحليلي به‌صورت مقطعي بر روي 300 سالمند در سال 1401 انجام شد. سالمندان با روش نمونه‌گيري خوشه اي‌از 6 منطقه شهرداري شهر محمديه انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از چك‌ليست مشخصات جمعيت‌شناختي، پرسش‌نامه‌هاي شهر دوستدار سالمند و تعلق اجتماعي جمع‌آوري شد. تجزيه‌و‌تحليل داده‌ها به كمك نرم‌افزار SPSS انجام شد. از رگرسيون خطي چندمتغيره براي تجزيه‌و‌تحليل داده‌ها استفاده شد. سطح معني‌داري كمتر از 0/05 در نظر گرفته شد. يافته ها ميانگين سني سالمندان مشاركت‌كننده در مطالعه 6/00±‌67/55 سال و در محدوده سني 60 تا 84 سال بود. اكثر سالمندان، مرد (157 نفر، 52/33 درصد)، متأهل (216 نفر، 72/00 درصد) و بي‌سواد (157 نفر، 52/33 درصد) بودند. در ارتباط با شاخص‌هاي شهر دوستدار سالمند، بيشترين ميانگين نمره مربوط به رضايتمندي سالمندان از شاخص‌هاي ايمني و سهولت تردد (4/51± 16/86) و فضاهاي باز شهري (61/47±45/11)، بود. همچنين نتايج رگرسيون خطي چند‌متغيره نشان داد وضعيت تأهل (β=0.-0/150، P=0/006)، تحصيلات در سطح زير ديپلم (β=0/170، P=0/003) و ديپلم (β=0/192، P=0/001) و شاخص ايمني و سهولت تردد (β=0/328، P 0/001) پيش‌بيني كننده‌هاي تعلق اجتماعي سالمندان بودند.نتيجه گيري در مطالعه حاضر، اكثريت سالمندان از شاخص‌هاي شهر دوستدار رضايت نداشتند. بر‌اساس نتايج، سالمنداني كه احساس امنيت مي‌كردند و دسترسي آسان به وسايل نقليه عمومي داشتند، احساس تعلق اجتماعي بالاتري را گزارش كردند. نتايج مطالعه حاضر مي‌تواند به سياست‌گذاران و مديران، جهت طراحي فضاي شهري و مناسب‌سازي آن براي سالمندان، كمك مؤثري كند.