پيش‌بيني‌كننده‌هاي مرگ 1 ساله بيماران سالمند مبتلا به سكته قلبي: نتايج يك مطالعه كوهورت

اهداف اطلاعاتي كمي درمورد جمعيت سالمندان مبتلا به سكته قلبي با بالا رفتن قطعه ST در كشورهاي كم‌درآمد و متوسط وجود دارد. ازاين‌رو هدف ما بررسي پيش‌بيني‌كننده‌هاي مرگ 1 ‌ساله بيماران سالمند مبتلا به سكته قلبي با بالا رفتن قطعه TS (STEMI) در شهر كرمانشاه بود. مواد و روش ها اين مطالعه از نوع كوهورت بوده و بر روي 421 بيمار سالمند مبتلا به STEMI كه در بازه زماني 12 تير ماه 1397 تا 30 آذر ماه 1398 به بيمارستان امام علي(ع) كرمانشاه مراجعه كرده و بستري شده بودند، انجام شد. جهت بررسي شيوع عوامل خطر از آمار توصيفي و براي بررسي پيش‌بيني‌كننده‌هاي مرگ 1ساله سالمندان از مدل رگرسيون كاكس تك‌متغيره و چند‌متغيره استفاده شد. يافته ها مطالعه شامل 421 بيمار سالمند مبتلا به STEMI با ميانگين سني 51/73±73/6 بود. اكثر بيماران مرد (5/ درصد)، ساكن كرمانشاه (74/9 درصد) و بي‌سواد (60/8 درصد) بودند. درمان خون‌رساني مجدد در 86/0 درصد بيماران (مداخله عروق كرونر از راه پوست: 50/4 درصد و ترمبولتيك: 30/4 درصد) انجام شد. مدت‌زمان پيگيري 350/62 شخص سال بود. در مدت 1 سال 76 سالمند (18/5 درصد) فوت شدند كه 12/4 درصد از آنان تحت درمان مداخله عروق كرونر از راه پوست و 16/1 درصد درمان ترومبولتيك قرار گرفته بودند و 38/0 درصد درمان خون‌رساني مجدد دريافت نكرده بودند. پيش‌بيني‌كننده‌هاي مستقل مرگ‌و‌مير عبارت بودند از: عدم درمان خون‌رساني مجدد (CI:1/14-5/11 و 95% و HR:2/42 ) و نرخ گلومرولي فيلتراسيون (CI:0/94-0/99 و 95% و HR:0/97). نتيجه گيري يافته‌ها نشان مي‌دهد درمان خون‌رساني مجدد يك درمان مؤثر است كه منجر به پيش‌آگهي بهتري براي سالمندان مي‌شود. به‌ويژه، سالمنداني كه تحت درمان مداخله عروق كرونر از راه پوست قرار گرفتند، ميزان مرگ‌و‌مير 1 ‌ساله كمتري را نشان دادند. اجراي يك شبكه جامع STEMI براي افزايش خون‌رساني مجدد به‌موقع بيماران و تدوين برنامه‌هايي براي بهبود سواد سلامت سالمندان توصيه مي‌شود.