پيش‌بيني تاب‌آوري بر اساس اميدواري و با واسطه‌گري شكرگزاري در زنان سرپرست خانوار در دوران كرونا

سابقه و اهداف: هدف پژوهش حاضر، پيش‌بيني تاب‌آوري بر اساس اميدواري و با واسطه‌گري شكرگزاري در زنان سرپرست خانوار (شهرستان بم) در دوران كرونا بود. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر به روش پيمايش انجام شد. جامعه آماري شامل تمام زنان سرپرست خانوار تحت پوشش بهزيستي شهرستان بم بودند كه بر اساس فرمول وستلان، 390 نفر از زنان با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزار استفاده‌شده براي گردآوري اطلاعات، پرسش‌نامه استاندارد تاب‌آوري كونور و ديويسون (2003)، شكرگزاري ايراني-اسلامي گودرزي (1393) و اميدواري ميلر (1988) بود. داده‌ها با استفاده از نرم‏‏افزار SPSS و Amoss تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج تحقيق نشان داد زنان سرپرست خانوار در بم، شكرگزاري و اميدواري زيادي دارند. همچنين رابطه مستقيم و معناداري بين اميدواري با تاب‌آوري و شكرگزاري با تاب‌آوري وجود دارد (0.001 P). اميدواري علاوه بر تأثير مستقيم، به‌طور غيرمستقيم و از طريق شكرگزاري نيز بر تاب‌آوري تأثير مي‌گذارد (0.001 P). استنتاج: با توجه به نتايج پژوهش، مي‌توان گفت كه شكرگزاري از خداوند و اميدواري نسبت به خداوند موجب افزايش تاب‌آوري افراد در مقابل مشكلات خواهد شد.