بررسي ارتباط بين نياز معنوي و تاب‌آوري دانشجويان پرستاري

زمينه و هدف: تأمين درست نيازهاي معنوي دانشجويان زمينه‌ي رشد انسان سالم و موفق را فراهم مي‌كند. تاب‌آوري از متغيرهايي است كه در سلامت دانشجو تأثيرگذار و در سازگاري با مشكلات كمك‌كننده است. پژوهش حاضر با هدف تعيين ارتباط نياز معنوي با تاب‌آوري در دانشجويان پرستاري دانشگاه علوم پزشكي مازندران انجام شد. روش: پژوهش از نوع توصيفي هم‌بستگي است و جامعه‌ي آماري تمام دانشجويان پرستاري دانشگاه علوم پزشكي مازندران بودند كه ۱۷۵ نفر از دانشجويان به‌صورت نمونه‌گيري تصادفي وارد مطالعه شدند. براي ارزيابي از ابزار مقياس نياز معنوي و مقياس تاب‌آوري كونور و ديويدسون استفاده شد. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از روش آماري توصيفي و آمار استنباطي و آزمون‌‌هاي آماري تي مستقل و آناليز واريانس استفاده شد و داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه‌ي 25 تجزيه‌وتحليل شدند. يافته‌ها: نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه نياز معنوي دانشجويان با تاب‌آوري رابطه‌ي معني‌دار منفي دارد (0.000 = P و 0.5- = r) و تجزيه‌وتحليل داده‌‌ها با استفاده از رگرسيون نشان داد كه نياز ايمني‌جويي معنوي، خودشكوفايي معنوي، دوستي با خدا، كرامت نفس و تعلق به خدا به‌ترتيب بيشترين سهم را در پيش‌بيني تاب‌آوري داشتند. همچنين 38.2 درصد تاب‌آوري دانشجويان را مي‌توان از نياز معنوي پيش‌بيني كرد.  نتايج: توصيه مي‌شود كه در سيستم آموزشي پرستاري به پرورش نيازهاي معنوي دانشجويان توجه ويژه‌اي شود تا در راه افزايش تاب‌آوري دانشجويان پرستاري گام‌هاي اثربخشي برداشته شود.