بررسي اثربخشي درمان راه‌حل‌مدار بر خودكارآمدي و اضطراب اجتماعي نوجوانان كم‌بينا

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي درمان راه‌حل‌مدار بر خودكارآمدي و اضطراب اجتماعي نوجوانان كم‌بينا انجام شد. اين پژوهش، يك مطالعه شبه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. روش: جامعه آماري شامل همه نوجوانان كم‌بينا شهر ياسوج مي‌شد كه ۲0 نفر از آن‌ها به روش نمونه‌گيري در دسترس از مدرسه شقايق انتخاب شدند. آن‌ها با روش تصادفي به دو گروه ۱۰ نفري تقسيم و در يك گروه آزمايش و يك گروه كنترل جايگزين شدند. گروه آزمايش در 8 جلسه در درمان راه‌حل‌مدار شركت كردند در حالي كه گروه كنترل در اين جلسات شركت نكردند. آزمودني‌ها با استفاده از مقياس خودكارآمدي اجتماعي اسميت و بتز و مقياس اضطراب اجتماعي ليبويتز در مراحل پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري مورد ارزيابي قرار گرفتند. داده‌ها با استفاده از آزمون تحليل واريانس مختلط در نسخه 26 نرم‌افزار SPSS تحليل شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه خودكارآمدي و اضطراب اجتماعي گروه آزمايش در مراحل پس‌آزمون و پيگيري به‌طور معناداري به ترتيب بيشتر و كمتر از گروه كنترل بود (0.001P=)، در حالي كه بين مراحل پس‌آزمون و پيگيري تفاوت معناداري وجود نداشت (0.05 P). نتيجه‌گيري: با توجه به اين كه درمان راه‌حل‌مدار سبب بهبود خودكارآمدي و اضطراب اجتماعي نوجوانان كم‌بينا در مراحل پس‌آزمون و پيگيري شد. بنابراين، برنامه‌ريزي براي آموزش درمان راه‌حل‌مدار نقش مهمي در بهبود خودكارآمدي و اضطراب اجتماعي نوجوانان كم‌بينا دارد.