اثربخشي زوج‌درماني مبتني بر تصويرسازي ارتباطي بر دلزدگي زناشويي و نگرش به روابط فرازناشويي در زوجين متعارض

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي زوج‌درماني مبتني بر تصويرسازي ارتباطي بر دلزدگي زناشويي و نگرش به روابط فرازناشويي در زوجين متعارض انجام شد. روش: پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، ‌پس‌آزمون و پيگيري سه ماهه با گروه كنترل بود. جامعه آماري را تمامي زوجين متعارضي كه در سال هاي 1401_1402 به مراكز مشاوره شهر همدان مراجعه كرده بودند تشكيل دادند كه پس از غربالگري با پرسشنامه تعارضات زناشويي ثنايي‌، علاقمند، فلاحتي و هومن (1387)، 30 زوج كه از نقطه برش 135 نمره بالاتري كسب كرده بودند به صورت هدفمند به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفي در 2 گروه (يك گروه آزمايشي، يك گروه كنترل) قرار داده شدند (هر‌ گروه 15 زوج). گروه آزمايشي تحت پروتكل زوج‌درماني تصويرسازي ارتباطي هندريكس و هانت (2013) كه هفته‌اي يك بار در 10 جلسه 90 دقيقه‌اي برگزار شد قرار گرفت، اما گروه كنترل مداخله‌اي دريافت نكرد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه دلزدگي زناشويي پاينز (1996) و پرسشنامه نگرش به روابط فرازناشويي واتلي (2008) بود. تجزيه و تحليل داده‌‌ها با استفاده از روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و با نرم افزار SPSS-26 انجام شد. يافته‌ها: زوج‌درماني تصويرسازي ارتباطي بر بهبود دلزدگي و كاهش نگرش مثبت به روابط فرازناشويي در زوجين متعارض مؤثر بوده است. اين تأثير در مرحله پيگيري نيز پايدار بود (0.001 P=). نتيجه‌گيري: توصيه مي‌شود مراكز مشاوره زوج‌درماني تصويرسازي ارتباطي را براي بهبود دلزدگي و كاهش نگرش مثبت به روابط فرازناشويي در زوجين متعارض به كار گيرند.