جايگاه ديپلماسي اقتصادي در برنامه‌هاي توسعه جمهوري اسلامي ايران (با تأكيد بر برنامه هفتم)

برنامه‌نويسي توسعه در ايران با هدف رشد و پيشرفت به‌ويژه در ابعاد اقتصادي انجام مي‌پذيرد كه اقتضاي وجود ارتباط وثيق بين الگوي توسعه و سياست خارجي دارد. تركيب مطلوب عبارت است از عامل الگوي توسعه برون‌گرا/درون‌گرا و راهبرد ديپلماسي ‌اقتصادي كنش‌گر. در تناظر با اين مطلوبيت، پرسش اصلي به چگونگي جايگاه ديپلماسي ‌اقتصادي در برنامه‌هاي توسعه جمهوري اسلامي ايران به‌ويژه برنامه هفتم مربوط مي‌شود. فرضيه آن است كه برنامه‌هاي توسعه در كشور ازجمله (لايحه) برنامه هفتم متضمن الگوي منتاظربا توسعه نبوده كه به امتناع اولويت‌بندي و هدف‌گذاري ديپلماسي ‌اقتصادي در برنامه‌ها انجاميده است. هدف مقاله تحليل عوامل بروز اين آسيب در ديپلماسي ‌اقتصادي كشور است. براي اين منظور از نظريه دولت توسعه‌گرا در حوزه اسلوب‌هاي برنامه‌نويسي توسعه استفاده شده است. نويسندگان اولويت‌بندي اقتصادي را ضرورتي جدّي دانسته و با ملحوظ داشتن امكان/امتناع اهداف اقتصاديِ برنامه توسعه هفتم به الزامات و دلالت‌هاي راهبرديِ ناظر بر ارتقاء ديپلماسي ‌اقتصادي پرداخته‌اند.