نقش دست كاري دستگاه هاي حسي در پاسخ هاي كنترل قامت: يك مطالعه رشدي

هدف از اين پژوهش بررسي سازوكارهاي زيربنايي تفاوت‌هاي وابسته به سن در كنترل قامت دختران 7-18 ساله از طريق تعيين تفاوت‌هاي بين رده‌هاي سني مختلف و بزرگسالان در اولويت‌هاي حسي آنها براي پاسخ‌هاي جبراني بود. تعداد 118 دختر غيرورزشكار 7 تا 18 ساله به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به چهار گروه سني 7- 9 (31 نفر)، 10- 12 (32 نفر)، 13-15 (28 نفر) و 16-18 (27 نفر) تقسيم شدند. همچنين، يك گروه مرجع از بزرگسالان (28 نفر، ميانگين سني 27.9 سال) به‌منظور مقايسه بررسي شد. براي دستكاري دروندادهاي حسي از آزمون سازماندهي حسي (SOT) با دستگاه پاسچروگرافي پوياي كامپيوتري استفاده شد. نتايج آزمون تحليل واريانس يك راهه و آزمون تعقيبي تفاوت معني‌دار بين تمام گروه‌هاي سني در 6 شرايط آزمون را نشان داد (0.05 P). استفاده از دروندادهاي حسي پيكري و دهليزي براي حفظ تعادل در گروه‌هاي سني مختلف تقريبا يكسان بود اما، در استفاده از دروندادهاي بينايي تفاوت‌هاي معني‌داري مشاهده شد. عملكرد كنترل قامت دختران از 13 سالگي به بعد مشابه با افراد بزرگسال مي‌شود كه اين مي‌تواند به دليل رشد تأخيري دستگاه بينايي باشد. به‌طور كلي، ظاهرا براي كنترل بهينه قامت، ابتدا دستگاه حسي پيكري و پس از آن، به ترتيب دستگاه‌هاي دهليزي و بينايي باليده مي‌شوند.