مقايسه اثر خستگي ناشي از دو سرعت و دوي استقامت بر هم انقباضي عضلات زانو در زنان جوان فعال: با رويكرد تشخيص منشأ خستگي

هدف پژوهش حاضر مقايسه اثر خستگي ناشي از دو سرعت و دو استقامت بر هم انقباضي عضلات زانو در زنان جوان فعال بود. روش‌شناسي: سيزده زن جوان فعال (20-30 سال، BMI 20-25kg/m2)، بر اساس معيارهاي پژوهش به طور تصادفي انتخاب شدند. آزمودني‌ها طي دو جلسه با فاصله زماني چهار روز، پروتكل‌هاي خستگي را اجرا كردند. فعاليت عضلات پهن داخلي و پهن خارجي، به‌وسيله دستگاه الكترومايوگرافي قبل و بعد از دو مرحله دويدن 400 متر و 3000 متر حين اجراي حركت اكستنشن زانو ثبت و هم انقباضي آنها محاسبه شد. براي آناليز داده‌ها تحليل واريانس دوطرفه با اندازه‌گيري مكرر استفاده شد. يافته‌ها: تفاوت معناداري در ميزان هم انقباضي عضلات منتخب قبل و بعد از دو سرعت (0.3=p) و دو استقامت (0.19=p) مشاهده نشد. بين اختلاف ميزان هم انقباضي پيش‌آزمون و پس‌آزمون دو سرعت و همچنين دو استقامت تفاوت معنادار (0.85=p) وجود نداشت. نتيجه‌گيري: ازآنجايي‌كه تفاوتي بين تأثير خستگي ناشي از دو سرعت و استقامت بر هم انقباضي عضلات پهن داخلي و خارجي وجود نداشت، احتمالاً درگيري عوامل مركزي در ظهور خستگي ناشي از دو 400 متر سرعت و 3000 متر استقامت مشابه و ناچيز باشد. اين احتمال وجود دارد كه ظهور خستگي پس از اجراي هر دو پروتكل، بيشتر ناشي از عوامل محيطي باشد.