نقش انعطاف و انسجام خانواده در پيش‌بيني سلامت معنوي با ميانجي‎گري هسته‌هاي ارزشيابي خود

دستيابي به سلامت معنوي از جمله مسائل مهمي مي‌باشد كه سال‌ها ذهن روان‌شناسان و دغدغه‌مندان معنوي را به خود مشغول كرده است. هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه چندمتغيري ميان مؤلفه‌هاي انعطاف و انسجام خانواده، هسته‌هاي ارزشيابي خود (حرمت خود، خودكارآمدي تعميم يافته، مسند مهارگري و نِوروزگرايي) و ابعاد مثبت (بهباشي معنوي) سلامت معنوي بود. پژوهش حاضر از نوع كمّي و توصيفي بود كه به روش همبستگي اجرا شد. 205 زن ساكن شهر قم با نمونه‌گيري در دسترس به پرسشنامه‌هاي اين پژوهش به صورت آنلاين پاسخ دادند. براي سنجش متغيرهاي پژوهش از مقياس انعطاف و انسجام خانواده (اولسون و همكاران، 2006)، هسته‌هاي ارزشيابي خود (جاج، ارز، بونو و تورسن، 2003)، بهباشي معنوي (پالوتزين و اليسون، 1982) استفاده شد. يافته‌هاي پژوهش با استفاده از تحليل رگرسيون چندمتغيري و مدل معادلات ساختاري تحليل شد. نتايج نشان داد ميان متغيرهاي پژوهش همبستگي معنادار برقرار است؛ همچنين متغيرهاي خانوادگي (انعطاف و انسجام) توان تبيين واريانس ابعاد مثبت سلامت معنوي را دارند. يافته مهم ديگر پژوهش حاضر توان ميانجي‌گري هسته‌هاي ارزشيابي خود در تبيين رابطه ميان انعطاف و انسجام خانوادگي و شاخص سلامت معنوي بود. با توجه به يافته‌هاي پژوهش حاضر، توجه به شاخص‌هاي خانوادگي و هسته‌هاي ارزشيابي خود در دستيابي به سلامت معنوي پيشنهاد مي‌شود.